‘’Γιατί μαμά;’’ Μια ανατρεπτική παράσταση για την εξάρτηση

Της ΝΑΤΑΛΙΑΣ ΡΕΖΗ

«Δεν ξέρω αν θ’απαλλαγώ ποτέ από την μυρωδιά της χλωρίνης στα χέρια σου. Για μένα αυτό ήταν το άρωμά σου.’’… Η εξαρτητική και αέναη σχέση μάνας- παιδιού  βρίσκεται στο επίκεντρο του θεατρικού μονόπρακτου ‘’Γιατί μαμά;’’. Πρόκειται για μια «βουτιά» στα άδυτα της σχέσης αυτής. Χαρακτηρίστηκε ‘’δυνατό, σκληρό, συγκλονιστικό έργο’’.

Πρωτοπαρουσιάστηκε στο κερκυραϊκό κοινό τον Αύγουστο του 2014 και ‘’ταξιδεύει’’ στην Αθήνα, κάνοντας πρεμιέρα την Κυριακή 7 Ιουνίου στο studio Μαυρομιχάλη.

Στο Press Publica μιλάει η μοναδική πρωταγωνίστρια επί σκηνής, η Λίζυ Ξανθοπούλoυ. Ο προβληματισμός της είναι ευδιάκριτος, καθώς η ηθοποιός ενσαρκώνει την πιο δυνατή εξάρτηση στον κόσμο, αυτή της μητέρας – παιδιού, καθώς και κάθε απόπειρα απεξάρτησης.

– Πως πήρατε την απόφαση να παρουσιάσετε το ‘’Γιατί μαμά;’’ στην Αθήνα;

-Λίζυ Ξανθοπούλου: To ‘’Γιατί μαμά;’’ ανέβηκε στον πολυχώρο ‘’Πολύτεχνο’’ στην Κέρκυρα σε δύο μόνο παραστάσεις. Όλοι οι συντελεστές, εγώ, η θεατρική συγγραφέας Τζωρτζίνα Τζήλιου και ο σκηνοθέτης Αριστοτέλης Μαγουλάς είμαστε κερκυραίοι. Στην Κέρκυρα είχαμε περιορισμό στον χρόνο. Χρειάζεται να ωριμάσουν κάποια πράγματα. Τώρα είναι πολύ πιο αφαιρετικό, πιο άρτιο. Το να ανέβει στην Αθήνα προέκυψε από την ανάγκη μέσα μας. Θέλαμε να το συνεχίσουμε. Δεν είχε τελειώσει όλο αυτό. Ο μονόλογος είναι πολύ δυνατός, πολύ ανατρεπτικός, έχει την δική του δυναμική. Μας έδεσε το κείμενο και η πίστη του ενός προς τον άλλον.

-Πως επέλεξες να παίξεις στο ‘’Γιατί μαμά;’’ 

-ΛΞ: Το ‘’Γιατί μαμά;’’ είναι μονόπρακτο. Πρόκληση και έκθεση ανεπιστρεπτί. Αρκούσε όμως να διαβάσω μια συγκλονιστική φράση από το κείμενο της Τζωρτζίνας Τζήλιου, όταν μου το έστειλε: ‘’Δεν ξέρω αν θ’απαλλαγώ ποτέ από την μυρωδιά της χλωρίνης στα χέρια σου. Για μένα αυτό ήταν το άρωμά σου.’’ Η μυρωδιά αναδύει συναισθήματα. Ήταν καθοριστικό. Με κέρδισε, μίλησε μέσα μου. Φωτίζει μια δυνατή σχέση εξάρτησης, της Αλίκης με την μητέρα της.

-Το έργο είναι μια βαθειά βουτιά σε εξαρτητικές σχέσεις; Πως το εκλαμβάνεις;

-ΛΞ: Οι εξαρτητικές τάσεις, λένε, είναι γονίδιο… Η Αλίκη με την μάνα της μοιράστηκαν το ίδιο σώμα για 9 μήνες. Είναι σχέση που μας ξεπερνά όλους: το θαύμα. Όλες οι εξαρτητικές σχέσεις είναι άρρωστες καταστάσεις, ενέχουν μια μορφή δηλητηρίου. Στηρίζονται στον φόβο να μην βρεθείς μόνος. Χρειάζεται να ξέρεις ποιός είσαι. Η Αλίκη, αν και είναι άνθρωπος καλλιεργημένος, με ισχυρές θέσεις περί οικογένειας και μητρότητας, είναι μόνος. Η εξάρτηση δεν είναι επιλογή της. Ούτε η μοναξιά της. Και είναι συγκλονιστικό το ότι όταν παίρνουμε την απόφαση να πούμε αλήθειες, όπως αυτές είναι, ακόμα και στο πιο κοντινό μας πρόσωπο, εκεί ανεβαίνει ο κόμπος στο λαιμό, σπάει η φωνή.

– Λίζυ πες μας λίγα λόγια για την παράσταση.

– ΛΞ: Η συγκεκριμένη παράσταση συνδυάζει το physical theatre με το κλασσικό. Είναι μονόπρακτο. Η επίδραση στον θεατή είναι άμεση. Ενώ η σύμβαση στο θέατρο είναι ότι ο θεατής παρακολουθεί από την κλειδαρότρυπα, εμείς ρίξαμε τον τοίχο. Θεωρήσαμε ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να αποδοθεί το έργο. Ο μονόλογος είναι ανατρεπτικός. Δεν το ανεβάζουμε με συμβατικό τρόπο. Δεν θέλαμε να είναι αναμενόμενο. Ήθελα να ξαφνιάζει και εμένα την ίδια. Στον μονόλογο αυτό που απογυμνώνεται πάντα είναι η σχέση μας με τον ευατό μας τον ίδιο.

Επίσης, στην Κέρκυρα ήμασταν εμείς οι τρεις: εγώ, η θεατρική συγγραφέας Τζωρτζίνα Τζήλιου και ο σκηνοθέτης μας, ο Αριστοτέλης Μαγουλάς. Τώρα στην Αθήνα είμαστε και με νέους συνεργάτες: ο Νικόλας Καρίμαλης – Razastarr έχει γράψει την μουσική, η Μαρίζα Κλαουδάτου είναι στην σκηνογραφία – ενδυματολογία και στο video art είναι ο Γιώργος Συμεωνίδης και η Άρτεμις ΣταθάκουGclDp.

Πρέπει να τονίσω ότι η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για παιδιά. Υπάρχει τόση ένταση, που δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να την μοιραστούμε με παιδιά.

Η μάνα συγχωρεί και αντέχει με όπλο της την αγκαλιά…

Διαβάσαμε το κείμενο‘’Γιατί μαμά;’’ . Υπάρχουν φράσεις που μας χάραξαν τη σκέψη, όπως: ‘’Πρέπει να μεγαλώσεις πολύ για να παίξεις με τα παιδιά’’, ‘’Πως να τα στηρίξεις με σκιές και όχι με παρουσίες;’’. Και κάποιες άλλες, αινιγματικές σχεδόν, υπαινικτικές, στις οποίες έριξε λίγο φως η βραβευμένη θεατρική συγγραφέας του έργου, η Τζωρτζίνα Τζήλιου.

– Τζωρτζίνα, η Αλίκη λέει στην αρχή του έργου: ‘’Νομίζω ότι άνετα θα ερωτευόμουν την αρσενική μου εκδοχή, γι’ αυτό θα ήθελα κάποιον που να μου μοιάζει.’’

Τζωρτζίνα Τζήλιου: Ναι, νομίζω ότι όλα ξεκινούν από το πως εμείς βλέπουμε τον εαυτό μας…αν αυτό που είμαστε μας ικανοποιεί, τότε το ψάχνουμε στους άλλους. Μάλλον είναι θέμα αυτοεκτίμησης.

-Επίσης: ‘’Επαναστατούμε εναντίον του μοναδικού μας συμμάχου, επειδή ξέρουμε ότι δεν θα βγάλει όπλο.’’

-ΤΤ: Πληγώνουμε αυτούς που μας αγαπούν, είτε επειδή ξέρουμε ότι μας συγχωρούν, είτε επειδή απαιτούμε ν’αντέξουν την αλήθεια μας. Η μάνα συγχωρεί και αντέχει με όπλο της την αγκαλιά…

-‘’Με πληγώνει να βλέπω το φως μόνο μέσα στο σκοτάδι μου.’’

-ΤΤ: Όταν ένας άνθρωπος νιώθει ότι το φως της πραγματικότητας τον στραβώνει, τότε αναγκάζεται να γεννάει αβλαβές φως σε μια δική του εσωτερική πραγματικότητα…

-‘’Αρρωσταίνω κάθε φορά που μου επιστρέφουν το λευκό πουκάμισο που τους χαρίζω.’’

-ΤΤ: Η ‘’καθαρότητα’’ δεν είναι πιασάρικη στις μέρες μας, προκαλεί αμηχανία λόγω περιορισμένης συμβατότητας…ο καθαρός αποφεύγεται ως μίασμα…αυτό είναι κάτι που πονάει.

INFO
Studio Mαυρομιχάλη: Μαυρομιχάλη 134, Νεάπολη Εξαρχείων

Τηλ. Κρατήσεων: 210 6453330
Παραστάσεις : 
Κάθε Κυριακή και Τετάρτη από 7 Ιουνίου εως και 21 Ιουνίου 2015
Ώρα: 21.00
Διάρκεια: 90’
Πρεμιέρα:
Κυριακή 7 Ιουνίου.

 

 

 

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here