Φωτεινή Στεφανίδη: «Αύγουστε, καλέ μου μήνα»

 

 

Του Γιώργου Κιούση

 

«Το βράδυ στ’ αλώνι κοιμάμαι στην ψηλότερη θημωνιά. Η καλαμιά μοσχοβολάει και το σιτάρι καβουρντίζεται. Το πρωί βρίσκω δυο σπυριά σιτάρι στην τσέπη μου, δυο καρβέλια ζεστά· το ένα θα σ’ το φυλάξω.»
Δημήτρης Παπακώστας, «Αδέσποτα σκυλιά»

 

«Ευωδιά του δειλινού, του ουρανού, του άστρου, του γιασεμιού, του γαϊδουράγκαθου, του μεσημεριού, του πεύκου. Της καλαμιάς, της νύχτας, της θάλασσας, της συκιάς. Ζωντανό σφουγγάρι το φεγγάρι για τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου. Ζαρζαβατικά στα περιβολάκια και στις γλάστρες. Σιγοψήνονται τα γεμιστά στους φούρνους, τσιτσιρίζουν οι πιπεριές στο τηγάνι, το ίδιο και οι τζίτζικες στην παλιά ελιά. Καρπούζια κόβονται στις αυλές και στις βεράντες με τα κουκούτσια να κολυμπούν στο ροδαλό νερό στο τέλος. Από κοντά το φρέσκο ψωμί και η φέτα. Παγωμένο το κρασί και το ούζο, πλάι στο σφουγγάτο με ντομάτα κι αβγό που ετοιμάζεται στο λεπτό. Το ψάρι ζουμερό στη σχάρα ή στο τηγάνι, η κάπαρη ολόφρεσκη, φετινή. Τα φραγκόσυκα έτοιμα. Και αχ, οι συκιές με τ’ άσπρα τα μεγάλα σύκα με την αέρινη γεύση ή τ’ άλλα, τα μικρά, τα μαύρα, τα μελιστάλαχτα. Οι δρίμες -μερομήνια-, πρόλογος του φθινοπώρου. Κι απ’ όλα πιο πολύ, μια Παναγιά που την αγάπη μου έχει κλείσει».
Ξεφυλλίζουμε με δυνατό μελτέμι μέρες Αυγούστου από τα ημερολόγια της Φωτεινής Στεφανίδη.

Πες μας δυο λόγια για τις πρώτες εικόνες.
Όσα θυμάμαι κι εγώ… Άστρα, γιασεμιά ή αγριοπερίστερα στο πρώτο; Στ’ άλλο μοιάζει να είναι η κεντήστρα του Λόρκα, γυμνή με τη βελόνα, τη μαγική βελόνα της, και η φραγκοσυκιά αυτοπροσώπως απέναντι, κεντά κι αυτή, δάχτυλα και καρδιά. Εδώ, στο τρίτο και να ήθελα να ξεχάσω, δεν θα γινόταν· το κίτρινο φουστάνι ακόμη κρέμεται στην ξύλινη ντουλάπα, το φορώ σχεδόν πάντα Αύγουστο, χρόνια τώρα. Κι η γάτα με το γαϊδουράγκαθο· ίδια χρώματα, ίδια απαλότητα, ίδιο γδάρσιμο, ίδια περηφάνια.

AUG_02

AUG_03

AUG_04

AUG_05

Εδώ;

Καρδιάς θυμητάρι, ανθισμένη αγάπη, κτέρισμα λουΐζας, δυόσμου και αμπελιού. «Αγάπη, αγάπη, κουράστηκα να σε περιμένω» κάτω απ’ την αγριελιά, μέχρι που κατάλαβα ότι η αγάπη είναι η ίδια η αγριελιά. Τα ρόδια φουσκώνουν, τα κουκουνάρια όμως ήδη σκάζουν· ένα ακόμη αδέσποτο γραπτό του Δημήτρη Παπακώστα: «Καλοκαιράκι με σεντόνια δροσερά στη μέσα κάμαρη. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι. Όλο το μεσημέρι σκάζουνε τα κουκουνάρια στην αυλή».

AUG_06

AUG_07

AUG_08

AUG_09

Τι πόλεις είναι αυτές; Κι εδώ ποια κοιμάται, πού; Το κοριτσάκι πού ζωγραφίζει;

Πόλεις «ξένες και συννεφιασμένες», για τούτο και ακυρώθηκαν έγκαιρα από τα δυσεύρετα αυγουστιάτικα λεμόνια, το ώριμο πεπόνι στο πιάτο, τον ύπνο στο βυζαντινό κεραμίδι, και τη μικρούλα από την Κρήτη να ζωγραφίζει στην αυλή του Αη Γιώργη, στα Τέρτσα του Λιβυκού.

AUG_10

AUG_11

AUG_12

AUG_13

Οι Αύγουστοι περνούν, κάθε φορά κι αλλιώς, κάθε φορά και ίδιοι…

Το πανί που πάνω του κεντάει, ζωγραφίζει και βαδίζει ο Αύγουστος έχει το χρώμα του άχυρου, όπως και το πανί της κεντήστρας-Παντέρμης του Λόρκα, του αγαπημένου μας που αδικοχάθηκε, για δες, Αύγουστο. Η παλέτα του Αυγούστου είναι σταθερή κι ας φτιάχνει χίλιες εικόνες. Το δικό μας το βάδισμα αλλάζει, το δικό μας το μάτι· να, ήρθε τώρα κι έδεσε και τρίτο κομματάκι από τ’ αδέσποτα του Δημήτρη: «Η ομορφότερη ζωγραφιά είναι τα βήματά σου που πάνε από τόπο σε τόπο.»

Τι θα δούμε ακόμη στις σελίδες σου;

Το μπλε μελάνι που γραφόντουσαν μια φορά οι λέξεις της αγάπης. Μια απρόσμενη αναχώρηση πλάι σε τηγανητούς μπακαλιάρους, δυο σημειώσεις από τον ιταλικό Νότο και δυο σπουδές από ελληνικές μαινάδες (ξεκινά σιγά σιγά κι ο τρύγος). Κλείνουμε με φεγγάρι ερωτευμένο στην παιδική χαρά για να κρατιέται η ελπίδα ζωντανή.

AUG_14

AUG_15

AUG_16

AUG_17

AUG_18

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ο Αύγουστος αυτοπροσώπως. Ο πάμφωτος και βασιλικός. Τι όμορφο κείμενο, Φωτεινή μου, τις λέξεις, τι εικόνες, τι μνήμες. Χρώματα, ευωδιές, χαρές παιδικές, χαρές σπιτικές- όλα τα καλά μας φέρνει ετούτος ο μήνας. Κι αν μελαγχολούσα κάποιες φορές τα δειλινά ήταν που έβλεπα την νύχτα να φτάνει νωρίτερα. Κατά τα άλλα κρύσταλλο τα νερά του Λακωνικού Κόλπου σεπτές εκκλησούσες στα γύρω βουνά και ο παμπάλαιος Ναός της Κοίμησης, όπου όσοι μπορούσαμε μέναμε λίγες μέρες στα κελιά που μας ποαραχωρούνταν. Τα άστρα κατέβαιναν, τα πουλιά δεν αποχωρούσαν μα μας πλησίαζαν, το θυμίαμα, τα αγιοκέρια, οι εξαίσιοι ύμνοι, «Κι Εσύ Υιέ και Θεέ μου…»ή «Εξέστη τα Σύμπαντα εν τη σεπτή Κοιμήσει Σου…» η αδρή μυρωδιά των πλατανιών του θυμαριού, του φασκόμηλου, αχ, νόμιζα πως βρισκόμουν στον παράδεισο. Και τώρα ακόμη όταν θυμάμαι τις ευτυχισμένες, όμορφες και καθαρές εκείνες ημέρες, ακόμη το νομίζω.
    Ευχαριστούμε, αγαπημένη Φωτεινή, και του χρόνου! Και σε χρόνους πολλούς. Καλή Παναγιά σε όλους.

  2. Σ’ ευχαριστούμε Ελένη μου που ακούμπησες εδώ, με το τρυφερό κι ευγενικό σου σχόλιο, ευωδιά, νερό, αγέρα, γη Αυγούστου από την όμορφη πατρίδα σου. Καλή Παναγιά, η ομορφιά είναι παρούσα και αντιστέκεται. Και σε χρόνους πολλούς.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here