ΜΑΝΤΩ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ

Μια γυναίκα χαστουκίζεται από τον άντρα της σε ένα κατάμεστο γήπεδο, μια κοπέλα σκοτώνει μια άλλη οπλισμένη από έναν άντρα που είχε σχέσεις και με τις δύο, κάποια κοιμάται με έναν άντρα που βρήκε ενδιαφέροντα κι εκείνος την επόμενη μέρα κάνει πως δεν την γνωρίζει, ένας άντρας κατηγορεί τις γυναίκες ότι ο χαρακτήρας τους είναι να πιέζουν τις καταστάσεις γι’αυτό και δεν απαντά σε μηνύματα τύπου «είσαι κουρασμένος;», ένας άλλος εγκαταλείπει την έγκυο γυναίκα του για να κάνει σχέση με μια παντρεμένη γυναίκα αρκετά μεγάλη ώστε να είναι μάνα του, κι ένας καθόλα ευπαρουσίαστος και φαινομενικά εντάξει τύπος μόλις μπήκε σε οίκο ανοχής στην οδό Φυλής.

Και ο κατάλογος γεμίζει από περισσότερο και λιγότερο τραγικές υπενθυμίσεις του ποια αποδεχόμαστε ότι είναι η θέση της γυναίκας σε έναν κόσμο όπου θεωρείται οκ να συμπεριφέρονται οι άντρες ανεύθυνα, να αδικούν και να καταπιέζουν σωματικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά το άλλο μισό (και παραπάνω) του πλανητικού πληθυσμού.

Είμαστε αστείοι όταν μιλάμε για την μοντέρνα κοινωνία που έχει κάνει βήματα προς την ισότητα των φύλων. Στα χαρτιά σίγουρα, στις συμβάσεις, στις συνθήκες, στις χάρτες δικαιωμάτων… και όταν έρθει η ώρα της πράξης κορίτσια βιάζονται γιατί όταν κάνεις διακοπές στη Μύκονο θεωρείται ότι πας γυρεύοντας, δέχονται να εργαστούν με λιγότερα χρήματα γιατί αν δεν το κάνουν δεν θα εργαστούν καθόλου, μπαίνουν πρώτες στα πανεπιστήμια και τελειώνουν τελευταίες, εγκυμονούν όταν και αν το θελήσει ο σύντροφός τους, παντρεύονται όταν και αν τους το ζητήσουν, χωρίζουν όταν και αν το πει ο σύζυγος γιατί ο λόγος του είναι που μετράει.

Οι εξηγήσεις είναι επίσης αστείες. Οι γυναίκες φτιάχνουν τους άντρες έτσι, οι μητέρες τα αγόρια, οι γιαγιάδες που τους κάνουν όλα τα χατήρια, οι δασκάλες που τους χαρίζονται και πάει λέγοντας. Γιατί φαίνεται ότι δεν πρόκειται για αυθύπαρκτα όντα που κάποτε κόβουν τον ομφάλιο λώρο, δεν είναι άνθρωποι ολοκληρωμένοι που ζουν και εργάζονται στον έξω κόσμο, δεν υπάρχουν άντρες που σέβονται τον εαυτό τους άρα και τις γυναίκες γύρω τους.

Οι άντρες θα έπρεπε πρώτοι από όλους να εξανίστανται με όλα όσα συμβαίνουν και ευτυχώς που στο βίντεο από το Καλλιμάρμαρο άκουσα αντρικές φωνές να φωνάζουν «ντροπή σου…».

Υπάρχει ελπίδα.

Print Friendly

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Η δικαιολογημένη, περισσότερο ιστορικά πλέον, ίσως οργή της συντάκτριας του παραπάνω άρθρου την οδηγεί σε μάλλον όχι ορθά πάντοτε συμπεράματα και γενικεύσεις. Δεν νομίζω ότι ακόμη και στο παρελθόν θα ίσχυαν αυτές οι γενικεύσεις, ότι γενικά οι άνδρες ή και οι γυναίκες ως φύλα ξεχωριστά είναι καλύτεροι/ες ή χειρότεροι/ες, είναι απλώς διαφορετικοί/ες και μάλλον συμπληρωματικοί/ες με την ίδια αξία και ένταση: oi εξαιρέσεις κι από τις δύο πλευρές απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. ¨Ετσι, μάλλον κακό κάνει στην όποια συνεργασία των ανθρώπων, όλων των φύλων, μιά επιθετικής μορφής συζήτηση, που δεν οδηγεί στα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, αφού ίσως δίνει την αιτιολογία στις εξαιρέσεις, απ’ όλες τις μεριές, να συνεχίσουν να υπονομεύουν αυτή τη συνεργασία, με πιό αποτελεσματικό τρόπο. Έτσι, ας μην κατηγοριοποιούμε τις κατακριτέες πράξεις με βάση γενετικές διαφορές γενικής εφαρμογής (άνδρες – γυναίκες, ημεδαποί-αλλοδαποί, νέοι/ες – ηλικιωμένοι/ες κλπ), γιατι τότε βοηθάμε, σίγουρα ασυνείδητα και χωρίς να το θέλουμε, το κακό (το όποιο, υποκειμενικά ή και αντικειμενικά) να θεμελιωθεί και γενικευθεί παρά να εκλείψει ή μειωθεί. Καλό θα ήταν, κατά την απόψή μας βέβαια, να δεχώμαστε και τους άλλους κι’ όχι μόνο τον ευατόν, μας κρίνοντας απλώς τις πράξεις των μεν και των δε ακόμη και του ίδιου του εαυτού μας, όταν το μπορούμε (όχι πάντοτε εύκολο).
    Πάντως αν κάτι δεν είναι σωστό στα παραπάνω, με ιδίαιτερο όφελος, για τον εδώ σχολιάζοντα και όλους μας, θα ήταν πάντοτε ευπρόσδεκτο!
    Με Τιμή,
    Ιωάννης Χ. Βούλγαρης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here