Ελευθερία Μεταξά: Ποιός σκότωσε την Ιφιγένεια;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
Το περίεργο και αναπάντητο αυτό ερώτημα θα κοστίσει τη ζωή στον νεαρό Κωστή Αυγέρη και θα αναγκάσει την αδελφή του, την Κλαίρη, να επιστρέψει από τη Νέα Υόρκη στην Ελλάδα. 
Με σύμμαχο τον φίλο του Κωστή, τον ιατροδικαστή Φίλιππο Ηλιάδη, η Κλαίρη προσπαθεί να ξεσκεπάσει τους δολοφόνους του αδελφού της και θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα αδίστακτο
κύκλωμα που, στο όνομα της επιστήμης, σκορπίζει τον θάνατο σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
Το παρελθόν απλώνει τη σκιά του στο παρόν, που ορθώνεται μπροστά της απειλητικό, ξυπνώντας οδυνηρές μνήμες και ανατρέποντας τις ισορροπίες της. Γύρω της στήνεται ένας χορός θανάτου,  μέσα στον οποίον δεν μπορεί πια να ξεχωρίσει τους αθώους από τους ενόχους…Μιλάμε με την Ελευθερία Μεταξά, συγγραφέα του βιβλίου «Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;», εκδόσεις Ωκεανός.
– Πολλοί λένε ότι σήμερα, λόγω της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα, το βιβλίο είναι μια περιττή πολυτέλεια. Συμφωνείτε με την άποψη αυτή;
• Νομίζω ότι ειδικά σήμερα έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη από το βιβλίο. Το διάβασμα μας βοηθά να ανοίγουμε το μυαλό μας, να καλλιεργούμε την κρίση μας, να σκεφτόμαστε χωρίς παρωπίδες. Σε χαλεπούς καιρούς, μόνο η σκέψη και η κρίση μπορούν να αποδειχθούν αρωγοί και να μας δείξουν τον δρόμο για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες. Ακόμη κι αν δεν μπορούμε να αγοράσουμε ένα βιβλίο, υπάρχουν οι δανειστικές βιβλιοθήκες στις οποίες μπορούμε να απευθυνθούμε. Για όποιον θέλει να διαβάσει, ο τρόπος βρίσκεται.
– Εσείς γιατί γράφετε;
• Γιατί δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Από μικρή, έγραφα πολύ. Ίσως επειδή ως παιδί υπήρξα πολύ εσωστρεφής, το να γράφω τις σκέψεις μου ήταν ένας τρόπος να εκφράσω στο χαρτί όσα δεν μπορούσα να πω. Μεγαλώνοντας, άρχισα να σκαρώνω τις πρώτες ιστορίες, χωρίς όμως ποτέ να τις μοιράζομαι με κανέναν. Αυτές οι ιστορίες βρίσκονται ακόμη μέσα στα συρτάρια της βιβλιοθήκης μου και μου θυμίζουν πάντα την ανάγκη μου να γράφω. Γιατί αυτό είναι για μένα η γραφή. Ανάγκη. Ανάγκη και ανάσα.
– Τι σας ελκύει στο αστυνομικό μυθιστόρημα, είδος στο οποίο ανήκουν και τα δικά σας βιβλία;
• Πάντα με γοήτευε το μυστήριο. Το βρίσκω πολύ συναρπαστικό να δημιουργείς έναν γρίφο και να χτίζεις ένα-ένα τα στοιχεία που θα οδηγήσουν στη λύση του. Είναι σαν να φτιάχνεις ένα παζλ. Το κάθε κομμάτι πρέπει να μπει στο σωστό σημείο, για να ολοκληρωθεί η εικόνα. Μάλιστα, μου αρέσει πολύ να βάζω και τον αναγνώστη σε αυτό το «παιχνίδι». Στα βιβλία μου, πάντα δίνω στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν τον αναγνώστη στη λύση του μυστηρίου. Είναι σαν να παίζουμε μαζί σε ένα παιχνίδι του μυαλού.Και, ειλικρινά, δεν με στεναχωρεί καθόλου όταν κάποιοι ανακαλύπτουν τον ένοχο.
– Η συγγραφή είναι μοναχική διαδικασία;
• Και ναι και όχι. Όταν γράφω, σαφώς και θέλω να είμαι απομονωμένη. Όμως, ακόμη και τότε, έχω παρέα τους ήρωές μου, ζω στον δικό τους κόσμο. Είναι πράγματι περίεργο αυτό που συμβαίνει με τους ήρωες. Μπορεί να τους έχω πλάσει εγώ, να έχω εγώ αποφασίσει για τον χαρακτήρα τους, αλλά πολλές φορές είναι σαν να αυτονομούνται, σαν να με οδηγούν εκείνοι αντί να συμβαίνει το αντίθετο. Και, ασφαλώς, πάντα τους αφήνω, γιατί έχω την περιέργεια να ανακαλύψω τι θα κάνουν. Άλλωστε, οι σελίδες του βιβλίου είναι ο δικός τους κόσμος και εκείνοι έχουν τον πρώτο λόγο.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here