Δέσποινα Μαργιωρή:Το παιδί μου, ο διαβήτης κι εγώ

 

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΑΡΓΙΩΡΗ: «Το παιδί μου, ο διαβήτης κι εγώ» 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

 

 “Ήθελα να φύγω. Να διακόψω αυτή τη συνάντηση. Δεν άντεχα και δεν ήθελα να ακούσω. Θα ήθελα να μου δινόταν η ευκαιρία να σηκώσω τα χέρια μου, να τα βάλω στ΄ αυτιά μου, να τα κλείσω, να κλείσω και τα μάτια μου και να μην ακούω φωνές να βγαίνουν από τα στόματα των γιατρών. Άγγιξα κάποιο σημείο του παιδικού σώματος πάνω από το πάπλωμα, με το βάρος του χεριού μου να δηλώνει πως ήμουν εγώ εκεί για κείνη. Να. Δεν είχαν αλλάξει τα πάντα στη ζωή μας μόνο και μόνο επειδή ήρθε ο διαβήτης. Ήρθε και η σειρά μου. Αν έκανα ενέσεις στο παιδί ήθελε να μάθει. «Όχι» ήταν η απάντηση. Δεν του άρεσε. […] Έπρεπε να το κάνω, με κοιτούσε με βλέμμα επίμονο. Τα μπλε μάτια του δύο νοερές διαπεραστικές βελόνες που τραυμάτιζαν ολόκληρη την ύπαρξή μου. Μου ζήτησε να κάνω μια ένεση στην κοιλιά μου. Στην κοιλιά μου; Γιατί σώνει και καλά στην κοιλιά μου; Χάθηκαν τόσα άλλα μέρη του σώματός μου; Αρνήθηκα. Η κοιλιά μου ήταν η πρώτη κατοικία του παιδιού μου. Δεν ήθελα να περάσει καμία βελόνα και για κανένα λόγο το κατώφλι του πρώτου σπιτιού αυτού του παιδιού.»Και ποιος είναι ο λόγος που έχω διαβήτη;» με χτύπησε η επόμενη σοβαρή της απορία”. 

    Aπόσπασμα από το βιβλίο «Το παιδί μου, ο διαβήτης κι εγώ» (Μια προσωπική μαρτυρία για τη συμβίωση με το διαβήτη τύπου 1), της Δέσποινας Μαργιωρή, εκδόσεις Captainbook. H συγγραφέας και μητέρα της Δανάης  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Αμερικανικό Κολέγιο της Ελλάδας (Deree College), Industrial Relations στο πανεπιστήμιο Warwick της Αγγλίας και, αφού εργάστηκε σε διάφορες εταιρείες στην Ελλάδα και σε γραφείο πληροφοριών για τουρίστες στην Αγγλία, ακολούθησε το μεγάλο της όνειρο και σπούδασε ψυχολογία στα πανεπιστήμια TU Berlin και Justus Liebig Universitat Giessen της Γερμανίας. Είναι πάντα ευγνώμων όταν της δίνεται η ευκαιρία να ταξιδεύει σε καινούριες χώρες, να γνωρίζει διαφορετικούς ανθρώπους και να μαθαίνει από αυτούς. Πιστεύει απόλυτα στην ευεργετική αξία του εθελοντισμού και θα της μείνει αξέχαστη ιδιαίτερα η εμπειρία της συμμετοχής της ως εθελόντριας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Απολαμβάνει το ίδιο την απόλυτη ησυχία όταν ασκείται στο δάσος και τη δυνατή μουσική όταν οδηγεί. Παίρνει πολλή δύναμη από ό,τι έχει να κάνει με το άθλημα του τένις. Έχει έξι παιδιά, τα τέσσερα από αυτά τετράποδα. Ζει και εργάζεται στη Γερμανία ως παιδοψυχολόγος.

-Το πρώτο σας βιβλίο;

Ναι είναι το πρώτο μου βιβλίο, αν και είχα ξεκινήσει να γράφω άλλα δύο πριν από αυτό με διαφορετικά θέματα το καθένα. Το πρώτο ξεκίνησα να το γράφω πριν από πολλά χρόνια, κάτι σαν μυθιστόρημα, αλλά για διάφορους λόγους σταμάτησα το γράψιμο. Ακόμη το έχω στο συρτάρι μου και δεν έχω αποκλείσει την πιθανότητα να το συνεχίσω και να το τελειώσω. Έχω σκεφτεί ποιά θα είναι η τελευταία του πρόταση! Το επόμενο βιβλίο είχα ξεκινήσει να το γράφω λίγο πριν αρχίσω να γράφω το «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ Ο ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΚΙ ΕΓΩ». Είχε να κάνει με μία έρευνα που είχα ολοκληρώσει η ίδια στο πλαίσιο των σπουδών μου και πάνω στην οποία είχα γράψει την διπλωματική μου. Αφορούσε μητέρες αυτιστικών παιδιών και τους τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων που προκαλεί στην ζωή τους ο αυτισμός. Με μυστήριο τρόπο χάθηκε το κείμενο από τον υπολογιστή μου και ναι, δεν το είχα σώσει αλλού. Αμέσως μετά από αυτό, είχα ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο και λίγο αργότερα αντιμετώπισα τον θάνατο του πατέρα μου. Γυρίζοντας από την Ελλάδα όπου είχα παρευρεθεί στην κηδεία του, τραυματίστηκα αρκετά σοβαρά στο γόνατο και καθηλώθηκα για δύο μήνες στον καναπέ. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και με επηρέασαν τόσο πολύ που δεν ήθελα να συνεχίσω το γράψιμο πάνω στις μητέρες αυτιστικών παιδιών. Ξεκίνησα να γράφω για τις δικές μου εμπειρίες πάνω στην ζωή μου με τον διαβήτη τύπου ένα διαγνωσμένο στην τότε οχτάχρονη κόρη μου, επειδή το θέμα μου ήταν πολύ οικείο και μου ήταν εύκολο να εκφραστώ γραπτά. Αν και ο διαβήτης τύπου ένα και τα προβλήματα που προκαλεί είναι ένα ευαίσθητο θέμα, έγραψα το βιβλίο με μεγάλη ευχαρίστηση, κάτι σα να το χρωστούσα στον εαυτό μου, στο παιδί μου και στους μελλοντικούς αναγνώστες μου. Γενικά εκφράζομαι πολύ ευχαρίστως μέσω του γραπτού λόγου.

-Μια προσωπική μαρτυρία;

Ό,τι έχω γράψει, από την πρώτη μέχρι την τελευταία λέξη, είναι μία προσωπική μαρτυρία. Δεν αναζήτησα την συμβολή οποιονδήποτε κειμένων, επιστημονικών ή άλλων. Έγραψα αποκλειστικά ό,τι έζησα εγώ από την πρώτη μέρα επαφής μου με διαβητολόγους και άλλους ειδικούς, αλλά και για το πώς ερμήνευσα τις αντιδράσεις του παιδιού μου από τότε που διαγνώστηκε με τύπου ένα διαβήτη και για πέντε χρόνια. Αρχικά δεν ήμουν σίγουρη για το αν ήθελα να δημοσιεύσω προσωπικά δεδομένα επώνυμα και σκέφτηκα ακόμη και να δημοσιεύσω το βιβλίο μου με ψευδόνυμο. Ευτυχώς πολύ γρήγορα συνετίστηκα και κατάλαβα ότι κάτι τέτοιο θα ήταν η μεγαλύτερη αντίφαση απέναντι στους λόγους που είχα για να γράψω το βιβλίο. Πρόκειται για μία μάνα που γράφει για το διαβητικό της παιδί. Ένα από τα μηνύματα που θέλω να περάσω είναι ότι ο διαβητικός και η οικογένειά του δεν έχουν κανέναν λόγο να ντρέπονται ή να κρύβονται επειδή ζουν διαφορετικά από κάποιους άλλους. Είναι ένα από τα θέματα που διαπραγματεύομαι ειδικά στο βιβλίο μου. Αν το εξέδιδα με ψευδόνυμο, τώρα ξέρω πως θα είχα ητηθεί. Έτσι αποφάσισα να δημοσιεύσω επώνυμα προσωπικά άβολα συναισθήματα και δυσμενείς καταστάσεις επειδή μου αρέσει γενικά να κοιτάζω την αλήθεια κατάματα, όποια κι αν είναι αυτή, και η ζωή με τον διαβήτη είναι η δική μου αλήθεια.

 

-Και βοήθεια σε συμπάσχοντες γονείς…

 

Αν δεν πίστευα ότι η έκδοση του βιβλίου μου μπορεί να βοηθήσει συμπάσχοντες γονείς διαβητικών παιδιών, τότε σίγουρα θα είχα γράψει απλώς και μόνο για να βοηθήσω τον εαυτό μου και σίγουρα το κείμενο που θα είχα στα χέρια μου θα το κρατούσα στο συρτάρι μου σαν προσωπικό μου ημερολόγιο, χωρίς να έχω την πρόθεση να το δημοσιεύσω. Η έρευνα που είχα κάνει πριν χρόνια για το ποιοί παράγοντες μπορούν να συμβάλλουν θετικά στην διαβίωση μητέρων αυτιστικών παιδιών, είχε δείξει ότι οι περισσότερες από τις μητέρες αυτές επιθυμούσαν και έλπιζαν σε μεγάλο βαθμό να βρουν κάποια πηγή ενημέρωσής τους ως προς τους τρόπους διαβίωσης άλλων γονιών αυτιστικών παιδιών. Ήταν κάτι που με είχε εκπλήξει τότε. Σήμερα, μέσω της δικής μου περιπέτειας με τον διαβήτη διαγνωσμένο στο παιδί μου μπορώ πολύ καλά να καταλάβω αυτή την αντίδραση. Ο διαβήτης τρομάζει. Ελπίζω και θέλω πάρα πολύ να βοηθήσω διαβητικές οικογένειες να μην χαθούν μέσα σε τρόμο, αλλά να συνεχίσουν να απολαμβάνουν το προνόμιο της ζωής.

 

-Η πρώτη φορά στον διαβητολόγο;

Αυτή είναι μία δύσκολη ερώτηση επειδή η πρώτη επαφή με τους ειδικούς είχε να κάνει με το τετελεσμένο γεγονός της διάγνωσης. Είναι μία από τις στιγμές της ζωής μου που θα ήθελα πάρα πολύ να μην είχε υπάρξει ποτέ. Όμως είναι γεγονός. Μετά από τόσα χρόνια που πέρασαν από τότε, δεν ξεχνάω κυρίως δύο πράγματα. Τον προκλητικά ψυχρό και απρόσωπο τρόπο με τον οποίο η γιατρός μου γνωστοποίησε την διάγνωση, αλλά και τα πολύ έντονα συναισθήματα απόγνωσης, φόβου, λύπης και άρνησής μου να δεχτώ την καινούρια πραγματικότητα. Ήταν μία σχεδόν σουρεαλιστική εμπειρία και πιστεύω πως αυτός ήταν ένας γρήγορος τρόπος άμυνάς μου. Το μητρικό μου ένστικτο μου έκρουε άμεσα τον κώδωνα ότι ανεξάρτητα από το πώς αισθανόμουν εγώ εκείνη την στιγμή, έπρεπε να βρω δύναμη για να δώσω στο παιδί μου. Επίσης θυμάμαι πως άρχισα να σκέφτομαι απελπιστικά γρήγορα τρόπους με τους οποίους θα μπορούσα να βοηθήσω το παιδί μου να πονέσει όσο το δυνατόν λιγότερο, τόσο σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά.

-Ως παιδοψυχολόγος τι θα συμβουλεύατε τους γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου 1;

Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα και είναι και ένας από τους λόγους που έγραψα το βιβλίο που αν και το έγραψα σαν μητέρα διαβητικού παιδιού, δεν σας κρύβω πως οι γνώσεις μου δεν με άφησαν ανεπηρέαστη. Πιστεύω πως είναι βασική αρχή διαπαιδαγώγησης κάθε ανήλικου να μάθει να δέχεται τον εαυτό του όπως είναι. Κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός του, το φύλο του, την ηλικία του, την εθνικότητά του ή την θρησκεία που πιθανώς να ακολουθεί, είναι μία ξεχωριστή και μοναδική οντότητα και υπάρχουν πολυάριθμοι και σοβαροί λόγοι της ύπαρξής του. Χωρίς τα εκατομμύρια αυτών των ξεχωριστών ανθρώπων δεν θα σχηματίζονταν κοινωνίες, δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για εξελίξεις οποιασδήποτε μορφής, κατηγορίας ή κατεύθυνσης. Το να αποδεχτεί ο ανήλικος τον εαυτό του και κυρίως όταν πρόκειται για ανήλικα με ιδιαιτερότητες, είναι μία αναγκαία προϋπόθεση δημιουργίας ενηλίκων με υγιή αυτοπεποίθηση. Είναι επίσης και ένδειξη αγάπης. Όταν καταφέρεις να αποδεχτείς και να αγαπήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τότε είσαι σε θέση να κάνεις το ίδιο και με τους γύρω σου. Σκεφτείτε πόσο μεγάλη αξία έχει κάτι τέτοιο και πόσο λιγότερο θα βασανιζόταν η ανθρωπότητα αν υπερίσχυε αυτή η στάση ανάμεσά μας. Το περιβάλλον του διαβητικού παιδιού πρέπει να συμβάλλει με οποιονδήποτε τρόπο ώστε να αποδεχτεί το παιδί τον διαβήτη σαν μέρος του εαυτού του, σαν ένα σημαντικό του δάσκαλο ο οποίος μόνιμα του περνάει πολύτιμα μηνύματα. Όλοι μαζί, διαβητικοί και μη πρέπει να σκύψουν και να ακούσουν αυτά τα μαθήματα.

 παιδικός-διαβήτης

Κάτι άλλο εξίσου σημαντικό πιστεύω είναι να μην υπερπροστατεύουν οι γονείς το διαβητικό παιδί, έστω και αν το κάνουν από αγάπη. Ο διαβήτης είναι πάθηση. Δεν είναι νόσημα. Αν ο διαβητικός μάθει να ακολουθεί τους τρόπους αντιμετώπισης της πάθησής του με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο, από κει και πέρα πρέπει να μην ξεχάσει να ζει όπως δεν πρέπει να ξεχάσει να ζει και η οικογένειά του. Επειδή η ζωή των περισσότερων από εμάς περιλαμβάνει και στιγμές ρουτίνας όχι και τόσο ευπρόσδεκτης, είναι πιστεύω πολύ σημαντικό να συνεχίσει το διαβητικό παιδί να διακπεραιώνει τις υποχρεώσεις της καθημερινότητάς του, όπως για παράδειγμα το άδειασμα του πλυντήριου των πιάτων, ή την τακτοποίηση του δωματίου του. Αυτός είναι για μένα ένας καλός τρόπος αντιμετώπισης της πάθησης, ένας τρόπος να ζεις χωρίς να επιτρέπεις στον διαβήτη να βρίσκεται στο επίκεντρο της ζωής του διαβητικού παιδιού και του περιβάλλοντός του. Η ερώτηση προκαλεί ανεξάντλητες απαντήσεις, επειδή ευτυχώς ο καθένας από μας είναι διαφορετικός όπως και οι αντιδράσεις μας, αλλά προς το παρόν θα αρκεστώ στα σημεία αυτά και ελπίζω να βοήθησα κάπως με την απάντηση στην ερώτησή σας.

-Τι σας δίδαξε ο διαβήτης;

Ο διαβήτης τύπου ένα είναι μία πάθηση με απρόβλεπτο χαρακτήρα και με πολλές απαιτήσεις προς το διαβητικό άτομο. Μπορώ να μιλήσω για το τι έμαθα εγώ μέχρι τώρα μέσω της πάθησης του παιδιού μου χωρίς να είμαι η ίδια διαβητική, που όπως καταλαβαίνετε είναι δύο διαφορετικές πτυχές του προβλήματος. Αυθόρμητα, το πρώτο πράγμα που αισθάνομαι ότι πρέπει να σας πω είναι ότι μέσω της εμφάνισης του διαβήτη συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ανεξάντλητη πηγή δύναμης μέσα μου απαραίτητη για την  αντιμετώπιση καταστάσεων, κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι την εμφάνισή του. Επίσης, μέσα από την οδύσσεια της αρχικής επαφής μου με την πάθηση άρχισα να παρατηρώ τα πάντα γύρω μου με μεγαλύτερη ακρίβεια και να προσπαθώ να βρίσκω λύσεις στα καινούρια προβλήματα και εναλλακτικούς τρόπους ζωής. Ο ερχομός του διαβήτη ήταν επίσης ένας σοβαρός λόγος που με έκανε να σκεφτώ ότι δεν πρέπει να θεωρώ τίποτα σαν δεδομένο στην ζωή μου. Έμαθα να αξιολογώ το προνόμιο του να ζεις ακόμη περισσότερο και να απολαμβάνω με ακόμη πιο έντονο τρόπο τις «μικρές» χαρές της ζωής μου. Κάθε φορά που έχω την τύχη να πάρω στα χέρια μου ζεστό ψωμί, δεν ξεχνάω να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους οι οποίοι με την τέχνη τους και τις ιδιαίτερες ικανότητές τους μας χαρίζουν καθημερινά την απόλαυση αυτή. Επίσης θεωρώ πολύτιμες τις στιγμές απόλυτης ηρεμίας, σχεδόν απραγίας, όπου μου επιτρέπεται απλώς να υπάρχω και να απολαμβάνω δημιουργήματα της φύσης. Ο διαβήτης με έμαθε να αφουγκράζομαι την ζωή ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι έκανα πριν τον ερχομό του και να μην τον αφήνω να μου «μιλάει» συνεχώς για την δική του ύπαρξη, κάτι που συνεχώς προσπαθώ να μάθω τα παιδιά μου να κάνουν. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως ο διαβήτης γενικότερα προώθησε την ψυχική μου εξέλιξη, χωρίς να θέλω να παρεξηγηθώ σαν υπερόπτης.

 

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΜΟΥ BEST SELLER» ΕΓΡΑΨΕ Η ΔΑΝΑΗ;

Πριν αρχίσω να γράφω το βιβλίο, θεώρησα δίκαιο να πάρω την άδεια της Δανάης για να το κάνω. Αρχικά αρνήθηκε να μου τη δώσει. Δεν ήταν εύκολο να δεχτεί ότι κάποιοι άγνωστοι σε μας θα διάβαζαν για το πώς αισθανόμαστε και πώς ζούμε με τον διαβήτη. Η αντίδρασή της αυτή όμως δεν είχε μεγάλη διάρκεια. Εξήγησα στην Δανάη τους λόγους για τους οποίους θα έγραφα το βιβλίο και θυμάμαι πολύ καλά ότι δέχτηκε την πρότασή μου όταν της έδειξα το βιβλίο μίας μαμάς δύο αυτιστικών παιδιών από την Αγγλία, η οποία περιγράφει την δική της ζωή με τον αυτισμό. Της είπα πως ο λόγος για τον οποίο η μαμά αυτή έγραψε το βιβλίο της ήταν επειδή ήθελε να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που ζουν με αυτιστικά παιδιά. Η Δανάη έδωσε τότε την συγκατάθεσή της. Κάποια στιγμή αργότερα, βρεθήκαμε σε ένα μουσείο του Βερολίνου όπου σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο οι επισκέπτες του είχαν την δυνατότητα να γράψουν μία ευχή τους σε χαρτί σε σχήμα ροδιού και να το κρεμάσουν σε ένα δέντρο που βρισκόταν στον χώρο. Δεν είχαμε μιλήσει για το βιβλίο μου για πολύ καιρό, όμως είχα αρχίσει να το γράφω. Όταν είδα την ευχή της Δανάης στο χαρτί συγκινήθηκα και ταυτόχρονα αισθάνθηκα ότι με τον δικό της τρόπο μου έδωσε την συγκατάθεσή της για άλλη μια φορά να δημοσιεύσω προσωπικά μας δεδομένα, και αυτή τη φορά γραπτώς, σαν να είχε αξιολογήσει στο διάστημα που μεσολάβησε τον ρόλο του βιβλίου. Η παιδική σοφία εκδηλώθηκε εκείνη τη στιγμή με τρόπο αυθόρμητο και απλό, όπως συνηθίζουν να αντιδρούν τα παιδιά.

-Που απευθύνεται το βιβλίο;

Το βιβλίο δεν έχει ιατρικό χαρακτήρα. Δεν ενημερώνει για το τι συμβαίνει στο πάγκρεας και γενικά στο σώμα με την εμφάνιση του διαβήτη. Ο χαρακτήρας του βιβλίου είναι ψυχολογικός και κοινωνικός. Πρόκειται για την εξιστόρηση μίας προσωπικής εμπειρίας. Σκοπός του είναι να βοηθήσει διαβητικές οικογένειες οι οποίες μόλις έχουν μπει στον χώρο των τύπου ένα διαβητικών ατόμων, ώστε να μην χαθούν στην άβυσσο αρνητικών συναισθημάτων και να βρουν γρήγορα την δύναμη και τον τρόπο να συνεχίσουν να ζουν. Το βιβλίο απευθύνεται επίσης και σε διαβητικές οικογένειες οι οποίες αν και ζουν μακροχρόνια με τον τύπου ένα διαβήτη, δεν έχουν καταφέρει να βγουν από μία τέτοια άβυσσο αλλά ευχαρίστως θα διάβαζαν τρόπους καλής συμβίωσης με τον διαβήτη από συμπάσχοντες γονείς. Πέρα από αυτό, το βιβλίο απευθύνεται σε ειδικούς που έρχονται σε επαφή με τύπου ένα διαβητικά παιδιά και τις οικογένειές τους. Είναι οι άνθρωποι που έχουν άμεση επαφή με τον πόνο, τα ψυχικά αδιέξοδα και τον φόβο που προκαλεί ο διαβήτης στις οικογένειες αυτές. Ο ρόλος τους στην αποδοχή και την καλή συμβίωση με τον διαβήτη είναι καθοριστικός και για τον λόγο αυτό αναφέρομαι στο βιβλίο μου αρκετά λεπτομερειακά ως προς τα λάθη που γίνονται όταν οι μεν έρχονται σε επαφή με τους δεν. Οπότε, το βιβλίο προσφέρει στους ειδικούς την ευκαιρία να μάθουν να αυτοπαρατηρούνται και να προσαρμόζουν την συμπεριφορά τους κατάλληλα όταν έρχονται σε επαφή με παθόντες. Η αντιμετώπιση των διαβητικών και των οικογενειών τους από μη διαβητικούς μπορεί εκούσια ή ακούσια να τρομάξει και να πληγώσει απέραντα. Η αναφορά μου στο βιβλίο για την τεράστια σημασία που έχει η εξοικίωση της κοινωνίας γενικότερα με την πάθηση, σκοπό έχει να ευαισθητοποιήσει τα μέλη της απέναντι στις ιδιαιτερότητες του τύπου ένα διαβητικού ατόμου και της οικογένειάς του. Η διαφορετικότητα ενός ατόμου γενικότερα αλλά και του τύπου ένα διαβητικού παιδιού ειδικότερα, πρέπει να αρχίσει να βρίσκει την αποδοχή που του αξίζει όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία, αλλά σε όλες τις οργανωμένες ομάδες διαβίωσης ανθρώπων γενικότερα. Οπότε μέσα από όλο αυτό το σκεπτικό, η απάντησή μου είναι πως ναι, το βιβλίο θα βοηθούσε σε μία καμπάνια ενημέρωσης για τον παιδικό διαβήτη.

διαβητης

 

-Σας λείπει η Ελλάδα;

Αφήσατε το πιο ωραίο για το τέλος. Η ερώτησή σας με πηγαίνει νοερά στα γαλάζια νερά, στον ήλιο, στις ταβέρνες, στις αδέσποτες γάτες και τους σκύλους, στην χαρά που αισθάνομαι κάθε φορά που προσγειώνεται το αεροπλάνο μου στην Αθήνα. Αισθάνομαι για πολλούς λόγους τυχερή και προνομιούχα που γεννήθηκα Ελληνίδα και αν και ζω πολλά χρόνια στο εξωτερικό, δεν θα ήθελα να ήμουν κάποια άλλη από αυτή που είμαι. Όταν είχε πει η Μελίνα Μερκούρη «ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΕΛΛΗΝΙΔΑ» ζούσα ακόμη στην Ελλάδα και δεν είχα αξιολογήσει αυτή τη φράση τόσο όσο το έκανα αργότερα όταν βρέθηκα να ζω σαν Ελληνίδα του εξωτερικού. Ίσως επειδή αξιολογούμε περισσότερο κάτι που δεν έχουμε, ίσως επειδή η ενέργεια που αισθάνομαι κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα με αναζωογονεί, ίσως επειδή με γοητεύει το πολυμήχανο μυαλό των Ελλήνων, ίσως επειδή ο αυθορμητισμός, η ζεστασιά, το τρανταχτό γέλιο τους με γεμίζει με αυτή την ενέργεια, ίσως επειδή θα έκανα τα πάντα για να δω τον τόπο αυτό να ευημερεί, ή ίσως επειδή είμαι πάντα με το μέρος της Εθνικής Ελλάδας εγώ και τα παιδιά μου, ακόμη και όταν χάνει, ίσως για όλους αυτούς τους λόγους μαζί, λατρεύω αυτόν τον τόπο, και ναι Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ. Θα ήθελα πολύ να δω τους ανθρώπους που έχουν το προνόμιο να πατούν σε ένα από τα ομορφότερα μέρη του πλανήτη, τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά στην Ελλάδα, να αρχίσουν να συμβάλλουν ο καθένας ατομικά για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους και αυτόματα και του συνόλου γενικότερα και να μην εξαρτώνται τόσο πολύ από τις αποφάσεις πολιτικών. Όταν αναφερόμαστε στον θεσμό της Δημοκρατίας, αυτό ακριβώς εννοούμε, ότι υπερισχύει ή τουλάχιστον πρέπει να υπερισχύει η γνώμη των πολλών. Οι πολλοί είναι ο λαός και όχι οι πολιτικοί. Αν ο λαός αποφασίσει ότι δεν θα καταστρέφει το περιβάλλον του, θα συμβάλλει απέραντα στην βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής του. 

Αυτό που θέλω να πω είναι πως έχουμε την δύναμη να διαμορφώσουμε τον τρόπο ζωής μας περισσότερο από ό,τι πιστεύουμε. Είναι ένα από τα μαθήματα που πήρα από τον τύπου ένα διαβήτη διαγνωσμένο στο παιδί μου. Η πανέμορφη αυτή χώρα μπορεί να δει καλύτερες μέρες αν πιστέψει ο καθένας ατομικά στην δύναμή του. Το αντίθετο καταδικάζει αυτή τη δύναμη σε αχρηστία.

 

 

 

 

 

Print Friendly

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια πολυ καλα προσγειωμενη ελληνιδα με πολυ πατριωτισμο
    Εχω πλλα ομοια βιωματα και τις τποθετησεις της της βρισκω
    ολοσωστες Μπραβο της

  2. Μόλις άρχισα να το διαβάζω.Το κοριτσάκι μου διαγνωστικε με διαβήτη 1 μήνα πριν.Εξακολουθω να είμαι σε κατάσταση σοκ! Το να διαβάζω το βιβλίο αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά.Ευχαριστω εκ μέρους όλων των μανάδων που θα ηρεμήσουν λίγο διαβάζοντας αυτό το βιβλίο!!!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here