Η «άστεγη» ζωή στους δρόμους της πόλης. Εκθεση φωτογραφίας της Σχεδίας

Του ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΟΤΣΙΡΑ

Την Δευτέρα 27 Απριλίου πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια, μιας πολύ ιδιαίτερης και ξεχωριστής έκθεσης φωτογραφίας.Πρόκειται για μία έκθεση που φιλοξενεί φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τους διανομείς του περιοδικού «Σχεδία», και δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από εκθέσεις επαγγελματιών φωτογράφων.

rsz_p4271965

Η εν λόγω έκθεση, έχει μια συγκεκριμένη θεματολογία που άπτεται στην ζωή στους δρόμους της πόλης, όπου αποτυπώνεται η σκληρή πραγματικότητα της Αθήνας κατά την περίοδο της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης.

Οι καλλιτέχνες, είναι άνθρωποι που είτε είναι ή έχουν υπάρξει άστεγοι, έχουν βιώσει οι ίδιοι τη ζωή στο δρόμο και έχουν ζήσει ή εξακολουθούν να ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης. Οι άνθρωποι αυτοί, δεν είχαν στο παρελθόν καμία σχέση με την τέχνη της φωτογραφίας, και αφότου μυήθηκαν στα μυστικά της τέχνης, με την βοήθεια του φωτογράφου Νίκου Πηλού, ξεκίνησαν αυτό το εγχείρημα τον Οκτώβριο του 2013.

Έπειτα από ενάμισι χρόνο, όπου συλλέχθηκε πάρα πολύ υλικό, έγινε μια τελική επιλογή 80 φωτογραφιών, οι οποίες εκτίθενται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών-Ίδρυμα Ωνάση (λεωφ. Συγγρού 107), και θα φιλοξενούνται εκεί από την Τρίτη 28 Απριλίου, έως και την Κυριακή 10 Μαΐου.

rsz_p4271973_1

Συνέντευξη με την Ματίνα Πασχάλη (πωλήτρια της «Σχεδίας» & μία εκ των φωτογράφων).

Πείτε μας δυο λόγια για την έκθεση.

Η έκφραση των πωλητών της «Σχεδίας» είναι συνυφασμένη με τον ψυχισμό τους. Θα μιλήσω προσωπικά. Εμένα μου δώσανε μια φωτογραφική μηχανή και δεν είχα τίποτα για να αρχίσω να βγάζω φωτογραφίες. Ούτε τεχνογνωσία, ούτε καν ερασιτεχνισμό. Μου δόθηκε μια φωτογραφική και στάθηκα σε μία έκφραση του φωτογράφου και του αρχισυντάκτη: «Φωτογράφισε με τα δικά σου τα μάτια». Ήταν λοιπόν μια ευκαιρία για έκφραση, για επικοινωνία, για αποφόρτιση. Όταν φωτογράφιζα, εγώ βίωνα ακόμη την αστεγία και αυτό ήταν ένα ισχυρό εφαλτήριο για να αρχίσω να βγάζω με μανία φωτογραφίες. Αυτές οι φωτογραφίες δεν «στήθηκαν». Δεν έκανα καδράρισμα. Δεν ήξερα καν τι σημαίνει καδράρισμα. Επικοινωνούσα με την καρδιά μου. Όρισα βέβαια μια θεματολογία για να δημιουργήσω ένα στόχο, και να μην «σκορπιστώ». Το θέμα μου είναι: «Αστεγία και μοναξιά της πόλης». Την αστεγία την έζησα, την μοναξιά την είχα μέσα μου, την πόλη την έζησα από τα γεννοφάσκια μου. Έτσι λοιπόν, είχα έναν στόχο να τον προσεγγίσω, με τα μάτια των βιωμάτων μου. Φαίνεται λοιπόν και στις φωτογραφίες, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι άνθρωποι του δρόμου, οι οποίοι ζουν και κοιμούνται στον δρόμο. Στο πρόσωπό τους είναι χαραγμένη όλη η ταλαιπωρία, αλλά και η αξιοπρέπεια, αλλά και η μοναξιά, αλλά και ένας ορίζοντας. Όλα αυτά τα είχα μέσα μου.

rsz_p4271961

Εσείς προσωπικά τι εισπράξατε, διαμέσου της φωτογραφίας;

Η φωτογραφία είναι επικοινωνία. Ό,τι εξωτερικεύεται, διαχειρίζεται με καλύτερο τρόπο. Δημιουργεί μια έκπληξη κατ’ αρχήν, όταν εξωτερικεύεις εσωτερικότητα, διότι αντιλαμβάνεσαι ότι ο απέναντι μπορεί να εισπράξει αυτήν την εσωτερικότητα. Είναι το μεγαλείο της επικοινωνίας. Με την φωτογραφία επικοινωνείς επί της ουσίας και πραγματικά, χωρίς «εικόνα». Αυτές οι φωτογραφίες καταρρίπτουν την «εικόνα» που είναι μεσολαβητική διαδικασία. Η «εικόνα» δημιουργείται για να μας αποδεχτούν οι άλλοι. Εγώ κατέρριψα την «εικόνα» με την σκληρότητα της φωτογραφίας. Με την αλήθεια της ψυχής μου. Έτσι λοιπόν, μπόρεσα να επικοινωνήσω επί της ουσίας. Με προσέγγισαν άνθρωποι, αλλά επί της ουσίας, τώρα πια.

Η επικοινωνία είναι κάτι που το βιώνετε και μέσω της δουλειάς σας, και την καθημερινή σας επαφή με τον κόσμο.

Είναι μια τελείως διαφορετική επικοινωνία, από αυτήν που έζησα στον παρελθόντα χρόνο. Είναι επικοινωνία που ορίζεται μέσα από την ισχυρή ματιά στον απέναντι. Με την «Σχεδία», πραγματικά επικοινωνούμε με την καρδιά μας. Το ίδιο έβγαλε και η φωτογραφία. Με όλους αυτούς τους ανθρώπους με συνδέουν πολλά πράγματα: η μοναξιά, η απόρριψη, η θλίψη, η κατρακύλα, η απουσία αποδοχής. Όλα αυτά είναι στοιχεία που με βοήθησαν, στο να προσεγγίσω όλους αυτούς τους ανθρώπους. Όλες αυτές οι εικόνες, μου δημιούργησαν σχέση με τον χρόνο, με τον εαυτό μου. Όπως για παράδειγμα, η φωτογραφία με το κεφαλάκι της κούκλας. Όταν ήμουν μικρή και ήμουν στενοχωρημένη, έβγαινα στον δρόμο, στο χωματόδρομο της συνοικίας μου και μάζευα διάφορους «θησαυρούς», για να δημιουργήσω μια καινούργια πραγματικότητα, την δική μου πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν, αυτό το κεφαλάκι της κούκλας, ορίζει την παιδικότητά μου.

Έχουν δηλαδή όλες οι φωτογραφίες έναν συμβολισμό;

Έχουν όλες έναν συμβολισμό. Έχουν όλες μια βιωματική ματιά.

Στις περισσότερες φωτογραφίες σας απεικονίζονται άνθρωποι που ζουν στον δρόμο. Εκεί έχετε κάνει μια αποτύπωση της στιγμής;

Ακριβώς. Θα έλεγα ότι, συνέλεξα ράκη ζωής. Ράκη εαυτών. Ράκη αξιών. Ράκη στιγμών.

Μέσω των φωτογραφιών σας, έχετε την πεποίθηση ότι μπορεί η κοινωνία να ευαισθητοποιηθεί πάνω στο θέμα της αστεγίας;

Φυσικά. Η έκθεση έχει ένα τέτοιο στόχο, δηλαδή να προβληματίσει, να δείξει μια άλλη πραγματικότητα, που συνήθως την αποφεύγουμε. Ό,τι μας φοβίζει, ό,τι δεν θέλουμε να μας παιδεύσει το μυαλό, το αποφεύγουμε. Έρχεται αυτή η έκθεση, να ορίσει ότι ο άστεγος δεν παύει να έχει πρόσωπο και προσωπικότητα. Έρχεται να ορίσει ότι εκτός από την καλή ζωή, υπάρχει κι άλλη πτυχή, υπάρχουν κι άλλες πραγματικότητες, που έχουν ισχυρές ουσίες. Πραγματικότητες που εμπεριέχουν θησαυρούς, και εμπεριέχουν και τα κλειδιά για μια νέα αρχή.

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here