Αντιόπη Φραντζή: «Να διδάξουμε στα παιδιά ενθουσιασμό, υπομονή και ευγένεια»

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«Η σειρά «Μαθητικά κατορθώματα», εκδόσεις Μεταίχμιο, προέκυψε από τη διαπίστωση που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια ότι τα παιδιά όλο και περισσότερο θέλουν να βρίσκονται στο σχολείο. Μου φαινόταν παράξενο σε σχέση με τη δική μου μαθητική εμπειρία. Κοιτώντας και ρωτώντας όμως κατέληξα ότι το σχολείο σήμερα είναι ο βασικός χώρος έξω από την οικογένεια που τα παιδιά αναμετρώνται με τον εαυτό τους: παίζουν στα διαλείμματα, βρίσκουν συντροφιά, αντιμετωπίζουν προκλήσεις, παίρνουν αποφάσεις σε καθημερινά διλήμματα». Μιλάμε με τη συγγραφέα Αντιόπη Φραντζή.

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών και παιδαγωγικά στη Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία Πειραιώς και στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Έχει μετεκπαιδευτεί στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης, στο University of Strathclyde σε θέματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος του Πανεπιστήμιου Αιγαίου, Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, με θέμα «Φύλο και νέα εκπαιδευτικά και εργασιακά περιβάλλοντα στην κοινωνία της πληροφορίας». Σήμερα εργάζεται ως Διευθύντρια του 7ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών. Επίσης, ασχολείται με την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.
Ήταν από τις πρώτες Υπεύθυνες Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης: από το 1991 – 1994 στη Νομαρχία Πειραιά και από το 1994-1997 στη Α’ Διεύθυνση Νομαρχίας Αθηνών.

Αρθρογραφεί γύρω από εκπαιδευτικά θέματα και ειδικότερα γύρω από την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση σε εκπαιδευτικά περιοδικά και συμμετέχει με ανακοινώσεις της σε ανάλογα συνέδρια. Επίσης, έχει συμμετάσχει στη συγγραφή εκπαιδευτικού υλικού.

-Ο μικρόκοσμος του σχολείου;

Κρύβει πολλές ευκαιρίες για μεγάλωμα. Τα παιδιά χωρίς να το συνειδητοποιούν δίνουν τον αγώνα τους για να βρουν τον εαυτό τους και τη θέση τους σε ένα περιβάλλον όχι πάντα ασφαλές και φιλικό. Θέλησα, λοιπόν, να δώσω τον λόγο σε ήρωες και ηρωίδες σχολικής ηλικίας, με τις αγωνίες, τις προσδοκίες, τις επιτυχίες και τα κατορθώματά τους.

-Σε ποιες ηλικίες απευθύνεστε;

Η σειρά απευθύνεται σε παιδιά από 6 ετών και πάνω. Ειδικότερα, το «Τι κάνουν τα πρωτάκια;» μπορεί να βοηθήσει στην προετοιμασία μετάβασης από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό. Είναι μικρά, εύχρηστα βιβλία που στην πραγματικότητα ο εκπαιδευτικός μπορεί να τα αξιοποιήσει σε όλες τις τάξεις ανάλογα με τον στόχο και την έμπνευσή του. Άλλωστε θίγονται ζητήματα που κουβαλάμε ακόμα και μεγάλοι! Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές στη ζωή μας νιώσαμε πρωτάκια!

-Πώς θα κάνουμε το σχολείο κοινότητα αποδοχής και κινήτρων;

Για μένα το κλειδί βρίσκεται στο να αναγνωρίσουμε τα παιδιά ως «πρόσωπα» με ταλέντα, δυσκολίες και ιδιαιτερότητες. Έχουμε, βέβαια, ακόμα πολύ δρόμο! Το σχολείο θα ήθελα να ενδιαφέρεται για την πραγματική ζωή, να εκπαιδεύει στην αυτογνωσία, την αποδοχή του άλλου όπως και του εαυτού, να διδάσκει τον ενθουσιασμό, το κουράγιο, την ψυχραιμία, την πρωτοβουλία.

-Οι μικροί σας ήρωες εκφράζουν τα συναισθήματά τους;

Οι μικροί μου ήρωες συνομιλούν με τα συναισθήματά τους κι αυτό είναι πολύ ανακουφιστικό και βοηθητικό. Επίσης, προσπαθούν να καταλάβουν τα συναισθήματα των άλλων, μικρών και μεγάλων. Κι αυτό βοηθάει να κάνουμε τις σχέσεις μας καλύτερες. Βέβαια, αυτό απαιτεί μια συναισθηματική ευφυΐα που «διδάσκεται», πρώτα από όλα στο σπίτι και μετά στο σχολείο.

-Οι ιστορίες της Νεφέλης και του Ιάσονα τι μας διδάσκουν;

Παρακολουθώντας τις ιστορίες της Νεφέλης και του Ιάσονα βλέπουμε καταρχήν ότι ο καθένας έχει τη δική του οπτική για τα πράγματα. Τα παιδιά κουβαλούν πολλές σημαντικές εμπειρίες και γνώσεις από την καθημερινότητά τους, που συχνά το σχολείο αγνοεί και δεν τους δίνει χώρο να εκφραστούν. Χρειάζεται να αγκαλιάσουμε όλη την προσωπικότητα του παιδιού και να δούμε τη διαδικασία μάθησης και λίγο σαν παιχνίδι. Να μη ξεχνούμε να διασκεδάζουμε μαθαίνοντας και διδάσκοντας!

-Πώς διαχειριζόμαστε την ασφυξία και την έλλειψη φαντασίας στο σχολείο;

Αλλάζοντας την καθημερινότητά μας!!!! Κανένα αναλυτικό πρόγραμμα και καμιά εγκύκλιος δεν μπορεί να σου απαγορέψει να κάνεις το μάθημά σου πιο ευχάριστο για τους μαθητές σου και για σένα. Ο Ροντάρι εδώ και δεκαετίες μας έδειξε τον δρόμο, όπως και πολλοί εκπαιδευτικοί που έχω συναντήσει όλα αυτά τα χρόνια. Χρειάζεται όμως αγάπη για τη δουλειά μας και όρεξη να βγεις από την πεπατημένη, να πειραματιστείς!

-Στους γονείς με πρωτάκια τι οδηγίες θα δίνατε;

Θα συμβούλευα τους γονείς να δείξουν στα παιδιά τους εμπιστοσύνη. Να τους διδάξουν τον ενθουσιασμό, το κουράγιο, την ψυχραιμία, την πρωτοβουλία, την υπομονή, την ευγένεια. Κυρίως να τους δώσουν χώρο να ανθίσουν και να απολαύσουν το μεγάλωμά τους! Γιατί τα χρόνια πετάνε και φεύγουν!

-Τι κερδίσατε από τα γέλια, τη φασαρία, τη φαντασία, την αγωνία των παιδιών όλα αυτά τα χρόνια που διδάσκετε στα σχολεία;

Πρώτα από όλα ότι έχω μια δουλειά που αγαπώ! Με τα παιδιά δε βαριέμαι ποτέ! Δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις όταν απέναντί σου έχεις παιδιά! Κάθε μέρα χρειάζεται να εφευρίσκεις τον εαυτό σου!

-Στόχος μας η αναγνώριση της μοναδικότητας και ιδιαιτερότητας του κάθε παιδιού;

Πράγματι! Θα έλεγα ότι χρειάζεται είτε ως γονείς είτε ως εκπαιδευτικοί να προσπαθήσουμε περισσότερο για τη σχέση μας με τα παιδιά, να βάλουμε κατά μέρος τις προσωπικές μας προσδοκίες και να δούμε τις πραγματικές ανάγκες του νεαρού ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας. Μόνο έτσι θα τον «παρασύρουμε» σε μια περιπέτεια αναζήτησης της γνώσης και της μάθησης που να αξίζει τον κόπο.

-Τι δεν έχουν τα νομικά και προσφέρουν αφειδώς τα παιδαγωγικά;

Δουλεύοντας με τα παιδιά υπάρχει χαρά μαζί με όλα τα προβλήματα, που πολλές φορές χρειάζεται να είσαι και νομικός για να τα αντιμετωπίζεις! Στον χώρο του σχολείου εγώ ένιωσα δημιουργική, βρήκα ένα πολύ πρόσφορο πεδίο για ομαδική δουλειά, έμαθα να δημιουργώ καταστάσεις που να βοηθούν ανθρώπους να ανθίσουν (και εννοώ μαθητές και επαιδευτικούς).

-Ο Τριβιζάς μας όταν τον ρωτούν τι σχέση έχει η εγκληματολογία με τη
λογοτεχνία και τα παραμύθια λέει: «Κι ας μην ξεχνάμε ότι και ο ειδεχθέστερος εγκληματίας ήταν κάποτε ένα αθώο παιδί». Συμφωνείτε;

Εννοείται! Άλλωστε το λέει ο Τριβιζάς που τον θαυμάζω απεριόριστα! Όταν διάβαζα τα παραμύθια του στον γιο μου, ξαναλάτρεψα την «παιδική» λογοτεχνία. Η λογοτεχνία και τα παραμύθια μάς επιτρέπουν να εξερευνήσουμε τα συναισθήματά μας, να αντιμετωπίσουμε σκιές και δαίμονες και να τους αφοπλίσουμε στον χώρο του φαντασιακού! Την καλύτερη ψυχοπροφύλαξη!

 

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here