Amina Kortbi: «Στα σημαντικά ραντεβού της ζωής πρέπει να είσαι εκεί»

 

Της ΕΙΡΗΝΗΣ ΛΙΤΙΝΑ

ΦΩΤΟ: ALEX MANIKAKIS

 

«…Υπάρχουν σημαντικά ραντεβού στην ζωή και πρέπει να είσαι εκεί… Να εκφράζεσαι, να δείξεις με το έργο και τις πράξεις σου, με την ύπαρξή σου στην κοινωνία, κάτι το ουσιαστικό, όχι βαβούρα. Η βαβούρα σφραγίζει τα στόματα!…»

Έρχεται από την Αλγερία έχοντας ταξιδέψει σε Ευρώπη και Αφρική. Έχει αποφασίσει να μείνει και να συνεχίσει να δημιουργεί στην Ελλάδα. Ο λόγος για την εικαστικό Αμίνα Κόρτμπι, η οποία είχε εντυπωσιάσει πέρυσι στο «Μικρό Παρίσι των Αθηνών» με τα έντονα βλέμματα στους πίνακές της, την ακρίβεια στην έκφρασή της και το πηγαίο της χαμόγελο. Έναν περίπου χρόνο μετά, και συγκεκριμένα από τον Απρίλιο, επιλεγμένα έργα της εκτίθενται στους χώρους της Γαλλικής Πρεσβείας στην Αθήνα και θα παραμείνουν μέχρι και τα μέσα Ιουνίου.

Η Αμίνα υποδέχτηκε το Press Ρublica στο ατελιέ της στο κέντρο της Αθήνας και με μεγάλη προθυμία μας «ξενάγησε» στα έργα της, που εκτίθενται στους χώρους της Γαλλικής Πρεσβείας.

Οι πίνακές της ως επί το πλείστον δεν απεικονίζουν παραστάσεις, τοπία ή φύση, αλλά ανθρώπινα πρόσωπα, αποφασιστικά ανδρικά βλέμματα που σε διαπερνούν τόσο επίμονα, σαν να σου ζητούν να καταθέσεις την αλήθεια σου! Αναμφίβολα τα πορτραίτα στους πίνακές της σε υποβάλλουν σε σιωπή και κάποιες φορές σε αμηχανία, με το πολύσημο εκφραστικό τους βλέμμα και στόμα σφραγισμένο ή όχι. Καταφέρνουν να τοποθετήσουν την ύπαρξή σου ακριβώς απέναντί τους και σου ζητούν ίσως και επαναπροσδιορισμό.

Στα τελευταία μόλις έργα της «τα στόματα ανοίγουν», όπως μας λέει και η ίδια. Οι μορφές στο σύνολό τους είναι μόνες τους, σαν λεπτομέρεια μιας παράστασης ή αλληλεπίδρασης, που μόνο εμείς μπορούμε να φανταστούμε• είναι όμως οπωσδήποτε αυστηρές έως και απόκοσμες, που σε κοιτούν κατάματα, με τέτοια εκφραστικότητα, που σε αφήνει έκπληκτο. Οπωσδήποτε η «συνάντηση» αυτή υπερβαίνει τις μορφές και τα βλέμματα που απεικονίζουν οι πίνακές της! 

Αμινά Κορτμπι by_alex_manikakis

 

– Αμίνα, τί είναι η «συνάντηση» για σένα και πως θα την ζωγράφιζες;

 

– «Η συνάντηση είναι ένα μυστήριο, δεν μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα αμέσως, θέλει χρόνο. Είναι σαν ένα γραπτό, έχει εισαγωγή, κυρίως θέμα και συμπέρασμα. Μπορεί να σου βγάλει και θετικά και αρνητικά συναισθήματα. Είναι σαν ένας πίνακας, μέχρι να μιλήσει μέσα σου. Κάποιες συναντήσεις χρειάζονται έμπνευση. Όπως και ο πίνακάς μου, το «Entre touareg», ήταν αρχικά μυστήριο… Ξεκίνησε με την μορφή του μοναχού, αλλά δεν ήταν μοναχός! Πολλές φορές ζωγραφίζοντάς τον, αναρρωτιόμουν, τί θέλει αυτή η μορφή από μένα, πως να την απεικονίσω… Τελικά, εξελίχθηκε σε κάτι εντελώς διαφορετικό…

Δεν θα βιαζόμουν, αν ήτανε να ζωγραφίσω μια συνάντηση! Μάλλον θα ήταν το μεγαλύτερο έργο της ζωής μου! Θα το ξεκίναγα σιγά –σιγά και σε τεράστιο καμβά… Θα ήταν πολλές, μία ή Η συνάντηση;… Δεν θα είχε συγκεκριμένη μορφή, είναι επικίνδυνο καμιά φορά να έχεις όρια, πρέπει να δοκιμάζεις, να είσαι ανοιχτός. Δεν το κλείνεις σε περίγραμμα το ζήτημα της συνάντησης. Εγώ προσωπικά θέλω να είμαι ελεύθερη… Δεν θα πρέπει να είσαι αυστηρός, τα πράγματα αλλάζουν στην ζωή, η συμπεριφορά, ο τρόπος που σκέφτεσαι θα πρέπει να είναι ανοιχτά…»

rsz_adieu_2

 

– Έχεις ταξιδέψει πολύ, ώστε έχεις παραστάσεις και βιώματα από πολλές πόλεις ανά τον κόσμο. Τί είναι για σένα ο προορισμός; Πως φαντάζεσαι ότι θα ήταν, αν ήταν «ο προορισμός» δικός σου πίνακας;

 

-«Προορισμός…μεγάλο θέμα! Είναι το άγνωστο εν τέλει! Θέλουμε όλοι να ξέρουμε, τί θα γίνει, πως θα γίνει, που… Είναι πολλοί λευκοί καμβάδες στην σειρά, χωρίς αρίθμηση. Θα ζωγράφιζα στον κάθε έναν κάθε φορά το σημείο που βρίσκομαι. Όλο αυτό το έργο θα ήταν προορισμός. Δεν θα είχε τελικό σημείο, αλλά θα ήταν συνδυασμός πραγματικών παρόντων γεγονότων, πράξεων που τρέχουν στο τώρα. Δεν θέλω ούτε καν να το σκεφτώ ποιός είναι ο προορισμός, τίποτα δεν είναι όπως νομίζουμε και δεν θέλω να τον ξέρω.

Αντέχουμε πιο πολλά από όσα ζούμε; Δεν ξέρω, είναι δύσκολο. Πρέπει να έχουμε επιμονή στην γραμμή μας, εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Θέλω ο προορισμός να είναι έκπληξη, όχι να προκαλεί άγχος. Είναι σαν ένα κουτί που κάθε μέρα το ανοίγεις και δεν ξέρεις τι μπορεί να έχει μέσα. Η εικόνα συμπληρώνεται κάθε μέρα, λίγο πιο ξεκάθαρα.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο,το μόνο που ξέρω είναι ότι υπάρχουν σημαντικά ραντεβού στην ζωή και πρέπει να είσαι εκεί! Είναι κομμάτι του προορισμού το ότι εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε κάτι να πούμε, που μάλλον και οι άλλοι είναι έτοιμοι να δουν ή να ακούσουν, είναι «state of mind», έχει να κάνει με συναισθήματα, βιώματα αλλά και με ψυχολογική κατάσταση. Ο προορισμός σε ένα έργο τέχνης ποιός είναι; Δεν θέλω να δώσουμε έμφαση σε αυτό, δεν θέλω να κατευθύνω τον θεατή. Από την στιγμή που τελειώνω ένα έργο δεν μου ανήκει, ανήκει στους άλλους.»

rsz_adieu_3

 

– Η συλλογή σου «Adieux», είναι το αντίο σε τί;
 

– «Αντίο σε ό,τι με εμποδίζει και δεν μου δίνει διέξοδο. Όπου πηγαίνεις, η βαλίτσα σου σε ακολουθεί. Δεν θέλω να κουβαλάω καταστάσεις αδιέξοδες. Είναι σαν τα κουτιά τα κλειστά, τα σφραγισμένα.»

 

– Κι αυτό είναι αυτό το σημείο που τα στόματα στους πίνακές σου κλείνουν;

 

-«Στην άλλη συλλογή έτσι ήταν πράγματι. Εκεί τα στόματα έκλειναν, δεν ήθελα κάτι να πω κυριολεκτικά. Δεν έχει να κάνει με την ικανότητα του να πείς, αλλά με την αποφυγή της επανάληψης. Δέχεσαι την κατάσταση όπως είναι και λες, άστο, δεν έχω κάτι να πω. Το γεγονός είναι πάντα πιο μεγάλο από ό,τι θα ήθελες να το δεις, π.χ. η πραγματικότητα της κρίσης.

Τα στόματα ανοίγουν πάλι, όταν ξαναβρίσκεις την ενέργεια, όταν δεν είσαι ακίνητος, σαν να θέλεις να προσπαθήσεις να μπεις πάλι στον δρόμο του προορισμού, που λέγαμε. Να εκφράζεσαι, να δείξεις με το έργο και τις πράξεις σου, με την ύπαρξή σου στην κοινωνία, κάτι το ουσιαστικό, όχι βαβούρα. Η βαβούρα σφραγίζει τα στόματα!»

 rsz_entre_touareg

– Αμίνα, γιατί διάλεξες να ζήσεις και να δημιουργήσεις στην Ελλάδα της κρίσης; Είναι σταθμός ή προορισμός;

 

-«Οι καταστάσεις δεν είναι καλές, «you face the music», λέμε. Όχι επειδή αλλάζεις χώρα αλλάζεις και ζωή. Την βαλίτσα που κουβαλάς, όπως λέγαμε και πιο πριν, την κουβαλάς παντού. Στην Ελλάδα βρήκα ό,τι με καλύπτει, νιώθω ότι είμαι στην θέση μου, εκεί που πρέπει να είμαι. Έχω βρει άλλον τρόπο να ταξιδεύω, διαβάζω, με μαγεύουν οι φωτογραφίες. Επίσης χορεύω τάγκο. Η μουσική και ο ρυθμός με ακολουθούν σε κάθε μου έκφραση και κίνηση… Θέλει πολύ δύναμη μέσα σου να ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα κάθε μέρα. Δες, μέχρι και το φως της πόλης, κάθε μέρα είναι το ίδιο; Η δουλειά μου είναι πάνω στον άνθρωπο, όλοι μας βιώνουμε περίπου τα ίδια πράγματα, όλοι μας θέλουμε περίπου τα ίδια, π.χ. έρωτα, καριέρα… Αγαπώ την Ελλάδα, στην Μεσόγειο είμαστε εμείς οι άνθρωποι το ίδιο. Είναι πολύ δυνατός δεσμός. Εμείς εδώ απλώς παίρνουμε τον χρόνο να ζούμε…»

 

 

Ατομικές Εκθέσεις:

2016 French Embassy in Athens

 

Ομαδικές Εκθέσεις:

2015 Festival Petit Paris d’Athenes- Αθήνα, από το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο

2015 SuppArting Students (κοινωνικό έργο) – Φιλανθρωπική έκθεση στο New York Design Center, Nέα Υόρκη, δωρεά δύο πινάκων

2014 Energy Athens 2014- 2015, by the European Center Contemporary Space Athens – Αθήνα

2013 Energy Athens 2013- 2014, by the European Center Contemporary Space Athens – Αθήνα

rsz_img_2760

 

www.aminakortbi.com

 

 

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here