Του Αλέξανδρου Ασωνίτη,
    Συγγραφέα, συντονιστή της σχολής σεμιναρίων: «Ανοιχτή Τέχνη»: νέα σελίδα:www.anoixtitexni.gr νέο ι-μέιλ:  info@anoixtitexni.gr, τηλφ: 210 32 27 188
_20161117_155922-1
 
 
     Τα όσα αυτονόητα είπε ο Ομπάμα για την αρχαιότητα, αποδεικνύουν ένα και μόνο πράγμα: το πώς βλέπει κάθε μη συμπλεγματικός άνθρωπος Δύσης και Ανατολής την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό. Ταυτόχρονα μεγεθύνουν την στρεβλή, ψευδή  εικόνα για τον πολιτισμό μας και για μας, με την οποία μας βομβαρδίζουν από το 1990 συμπλεγματικά ανθρωπάκια που παριστάνουν τους ιστορικούς, τους  δημοσιογράφους, τους συγγραφείς, τους θεματοφύλακες της αριστεροσύνης, εν γένει, και έχουν επιβάλλει μια πνευματική αμείλικτη δικτατορία.
      Γιατί πριν μιλήσει ο Ομπάμα δεν συμβουλεύθηκε, τον Λιάκο, τον Φίλη, την Αναγνωστοπούλου, τον Δερτιλή, τον Κωστή, τον Δήμου και τους άλλους τιτάνες του πνεύματος; Γιατί δεν ρώτησε ιούς, χολέρες και πανούκλες, μπουκάλες και φιάλες; Πώς τόλμησε ο καπιταλιστοιμπεριαλιστής και κολάκεψε τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας; Μαϊμού μαύρος είναι, που ξέχασε πως ο Περικλής είχε δούλους, όπως έλεγε κι ο επαναστατοκαπνισμένος  Λούκατς. Καλά έκανε και κατήργησε τον Επιτάφιο ο Φίλης.
     Εμείς όμως γιατί τιμάμε μια εξέγερση, ενώ δεν εξεγειρόμαστε εδώ και έξι χρόνια, που επιβάλλεται; Γιατί μαθητές που πήγαιναν στο Πολυτεχνείο, κατάντησαν χρυσαυγίτες/σες; Κάποιο λάθος κάναμε. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι  βίντεο γκέιμ ούτε προσομοιωτής. Επί δεκαετίες όμως έτσι το μεταχειριζόμαστε, κι αυτό οφείλεται στο ότι δόθηκε επίσημος χαρακτήρας σε κάτι που δεν είχε καμμία επίσημη ή κομματική ταυτότητα κι εξάρτηση. Ήταν μια αδέσποτη εξέγερση, οργανωμένη από ανεξάρτητες ομάδες και τον τότε ελευθεριακό/αναρχικό χώρο, που  δεν είχε καμμία σχέση με τον σημερινό, γι’ αυτό κι αμέσως την καπέλλωσαν. Αποτυπώνονται αυτά στο Πεζοδρόμιο, τ. 7, του μακαρίτη Δημήτρη Κωνσταντινίδη, και στην Πανσπουδαστική, τ. 8, που μιλούσε για προβοκάτορες. Το ίδιο είχε συμβεί και με την ανατίναξη της ναζιστικής ΕΣΠΟ,  στην οδό Πατησίων πάλι, από την ανεξάρτητη ΠΕΑΝ, το 1942.  Το ίδιο με τον Παναγούλη. Ό,τι  δεν προέρχεται απ’ τα κομματόσκυλα, κρυφά ή φανερά, είναι ύποπτο. Μόνο αυτά ξέρουν, μόνο σ’ αυτά έδωσε τις δέκα κομμουνιστικές εντολές ο Μαρξ, στο προλεταριακό όρος Σινά.
     Οι  γραφειοκράτες και τα  αριστερόχειρα ιερατεία-κούτβηδες, επιχειρώντας να καρπωθούν το κύρος και τον ηρωϊσμό της εξέγερσης, αλλοίωσαν τον θεμελιώδη πυρήνα της. Που ήταν αποκατάσταση της Δημοκρατίας, με ανατροπή της αμερικανοκίνητης χούντας (το παραδέχθηκε ο Κλίντον στην επίσκεψή του. τον Ομπάμα κανείς δεν ρώτησε για την χούντα ή για τις ευθύνες τους στην Κύπρο) και επανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας. Το δεύτερο σκέλος αποκρύβεται μεθοδικά, επειδή περιέχει τον καταραμένη λέξη «εθνική», και πώς θα το αντέξουν οι βολεμένοι ψευτο-διεθνιστές και οι ιστορικοί της συμφοράς που αμοίβονται απο το πιο παρεμβατικό κεφάλαιο, στις εφημερίδες, κι από  κρατικές θέσεις; Γλύφουν εκεί που φτύνουν και παριστάνουν τους επαναστάτες.
    Το έθνικό αίτημα αποδεικνύουν και οι προκηρύξεις που είχα μαζέψει έξω απ’ το Πολυτεχνείο και δημοσίευσα προ ετών στην «Κυριακάτικη  Ελευθεροτυπία».
   Πολυτεχνείο σημαίνει ακέραιη στάση ζωής και συνεχή διεκδίκηση της ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας. Κι αυτό είναι δύσκολο, ενοχλητικό. Η συλλογική αξιοπρέπεια περιλαμβάνει την ατομική. Τα ατομικά δικαιώματα, αντίθετα, δεν περιλαμβάνουν τα συλλογικά, αλλά προσφέρουν οικονομικά και «ηθικά» ανταλλάγματα σε χιλιάδες επαγγελματίες δικαιωματάκηδες. Το Πολυτεχνείο διέσωσε την συλλογική αξιοπρέπεια, αλλά δυστυχώς δεν έριξε την χούντα (λόγω αδράνειας του λαού  που απέναντί του είχε όμως στρατό και αστυνομία),  ώστε να σωθεί κι η  Κύπρος (που λόγω αυτής έπεσε η χούντα), και να έχει η Ελλάδα μια εντελώς διαφορετική πορεία. Με την  Κύπρο ακέραιη, θα ήταν διαφορετική η ψυχοσύνθεσή μας.
     Με τον πανομοιότυπο εορτασμό-απολίθωμα-φάντασμα του Πολυτεχνείου η κοινωνία μας επιλέγει την στασιμότητα αντί της εξέλιξης. Δείχνει ότι έλκεται από την αντανάκλασή της, όχι απ’ την θέαση του κόσμου. Γιορτάζουμε συμβατικά ένα σπουδαίο -αλλά εσωτερικό- γεγονός, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα έκτοτε. Κάποιοι πρωταγωνιστές του απεδείχθησαν όνειδος. Όσοι είμασταν μαθητές τότε, είμαστε μεσήλικες τώρα. Είναι ένας τρόπος να διατηρήσουμε την νεότητά μας,  αρκεί να ξέρουμε πως δεν είμαστε πια νέοι. Άλλοι είναι νέοι σήμερα, άλλα  τα προβλήματα, άλλη  η κοινωνία.
     Οι καταλήψεις και οι αψιμαχίες με τα ΜΑΤ (που δολοφόνησαν τον Κύπριο Ιάκωβο Κουμή και την Κανελλοπούλου το 1980) ανήκουν σε άλλη εποχή. Την σημερινή σκιάζει άλλος ολοκληρωτισμός που δεν υπερφαλαγγίζεται με μολότωφ.
     Σημερινό αίτημα είναι η ενίσχυση της θέσης μας στον κόσμο κι η κοινωνική-εθνική απελεύθερωση απ’ το μνημόνιο  (σε δεύτερο επίπεδο, η διαταραγμένη ισορροπία του ανθρώπου με την τεχνολογία –κινητό, δίκτυο-), ώστε να εξαφανισθούν η φρίκη της ανεργίας, των απολύσεων και της εξαθλίωσης μεγάλης μερίδας του λαού. Η αντιμετώπιση των αιτιών που οδηγούν απεγνωσμένους ανθρώπους στην χρυσή αυγή  κι η διασφάλιση της εθνικής μας ακεραιότητας, στην οποία περιλαμβάνεται και η Κύπρος. Κάτι ηλίθιοι Κύπριοι φοιτητές στην Θεσσαλονίκη κάνουν απεργία πείνας για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Πού νομίζουν ότι βρίσκονται;
    Μια επίσης βαρύνουσα μνημονιακή παράμετρος είναι η ψυχική κακοποίηση του ελληνικού λαού και η λοιδορία μας, ο στιγματισμός και οι ύβρεις από ναζιστικά/φασιστικά κράτη της  ΕΕ, ένοχα για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονίες, αλλά κι από εγχώριους ψευδοιστορικούς.
     Αυτά όλα διαφεύγουν εντελώς της αντιλήψεως υπερπροβεβλημένων ιστορικών, όπως  κ. Δερτιλής, πχ, που κατηγορούν και υβρίζουν λαό και έθνος, αθωώνοντας εξ αντικειμένου τα φασιστικά/ιμπεριαλιστικά κράτη Δύσης και Ανατολής, και ειδικά την Τουρκία (την μεγάλη αγάπη πολλών εξ αυτών). Ας απαντήσει στον εαυτό του ο κ. Δερτιλής, που σίγουρα διαθέτει επάρκεια επιστημονικού αυτοσεβασμού: Που μας οδήγησαν:  «οι υπέρμετρες στρατιωτικές δαπάνες επί 200 χρόνια» (!!!)) «τα ψιμύθια της συμπλεγματικής και ρατσιστικής “ανωτερότητας”» (πολύ καινή και παλιά διαθήκη, πολύ ευρωπαική και τούρκικη ιστορία  διαβάζει ο ιστορικός και συγχέει καταστάσεις), «ο αρχέγονος εθνικισμός που χαρακτήριζε όλο και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού πριν και μετά την Επανάσταση» (ας δει την ροκ παράσταση: «Το ’21», και ίσως καταλάβει) κι η συμπεριφορά μας  «με έναν φανατικό και συναισθηματικό πατριωτισμό, τον οποίο συνδαύλιζαν αδιάκοπα η κρατική εκπαίδευση…», όπως λέει σε συνέντευξή του στο Βήμα:
   Πού μας οδήγησαν, λοιπόν; Στο να υποστηρίξουμε τον ναζισμό και τον φασισμό, όπως η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών, ή να τους πολεμήσουμε; Στο να στηρίξουμε τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό ή να τον πολεμήσουμε; Σε τέσσερις γενοκτονίες και καταλήψεις ξένων εδαφών, όπως η Τουρκία; Εκτός από την πολυπρισματική εκστρατεία του Μεγαλέξανδρου και τον βασιλοδεξιό βυζαντινισμό μετά τον Βενιζέλο το 1921, τι έχει διαπράξει η Ελλάδα στα 3000 χρόνια ιστορίας της; Για ποιους βγάζει ψηφίσματα ο ΟΗΕ; Ποιοι κατηγορούνται για εγκλήματα, γενοκτονίες, ολακαυτώματα, δουλεμπόρια, ιμπεριαλισμούς, εμείς ή άλλοι; Που και 80 % του ΑΕΠ χρέος να είχαμε, πάλι καταδικασμένοι θα είμασταν, κατά τον ιστορικό που αθώωνει και τους δανειστές, που μόνοι τους παραδέχονται τα λάθη και τις προθέσεις τους. Το φιλότιμο (λέει πως) το ξέρει ο Ομπάμα, εδώ κάποιοι το αγνοούν.
   Πώς θα αντιμετωπίσουμε όλ’ αυτά; Με πορεία στην Αμερικάνικη προσβεία; Ναι, αν δεν επρόκειτο για καρικατούρα. Αν δεν παραβλέπαμε ότι, όπως  σε κάθε κρίσιμη στιγμή για την χώρα και την ανθρωπότητα γενικά, μολότωφ εξέγερσης είναι η αυτογνωσία και η αυτοσυνειδησία, η μόρφωση και η παιδεία, η συμμετοχή στα κοινά και η συναίσθηση πως το δημόσιο είναι υπέρτερο του ατομικού. Καίγοντας αμερικάνικες σημαίες αρνούμαστε την πραγματικότητα και τον ανταγωνισμό, που αυτή εμπεριέχει, διαιωνίζοντας την κυριαρχία όσων θέλουμε να ανατρέψουμε. Ζωή σημαίνει: (αντ)αγωνίζομαι, όχι αυτοεγκλείομαι στο κλουβί της στασιμότητας.
     Πολλοί πιστεύουν πως αν ρίξουμε τον καπιταλισμό θα εξαλειφθεί το μνημόνιο, κι αν γκρεμίσουμε τον ιμπεριαλισμό, αυτομάτως οι λαοί θα ειρηνεύσουν. Συμφωνώ. Αλλά το Πολυτεχνείο αντιμετώπισε το ειδικό, την χούντα, δεν περίμενε να εξαφανισθεί ο φασισμός για να πέσει η χούντα.  Εξεγέρθηκαν, άοπλοι απέναντι σε τανκς, για να ελευθερωθούμε και αναπτυχθούμε,  να ‘χουμε δημοκρατία και εθνική κυριαρχία, όχι για να μεταμφιέσουμε την στασιμότητα σε ψευδαίσθηση επαναστατικότητας.
      Πολυτεχνείο σημαίνει εσωτερικό πάθος και προσπάθεια συνεχούς ανέλιξης κι ανεξαρτησίας -ατομικής και κοινωνικής. Κάθε  ανατροπή,  αποτέλεσμα  εσωτερικής διεργασίας είναι άλλωστε. Πολυτεχνείο είμαστε εμείς, ο καθένας μας. Εξαρτάται όμως αν επιλέγουμε να μπούμε μέσα ή να φωνάζουμε απ’ έξω. Φοβάμαι ότι δεκαετίες φωνάζουμε απ’ έξω,  δειλιάζοντας να  μπούμε μέσα, αλλά βαυκαλιζόμενοι ότι μαχόμαστε πάνω στα κάγκελα. Αν δεν μπορούμε να εξεγερθούμε, τώρα που χρειάζεται, ο αυτοσεβασμός επιβάλλει να σταματήσουμε τον εορτασμό-προσομοίωση. ¨Ολοι οι πολιτικοί που μας οδήγησαν στο μνημόνιο φοιτητοπατέρες ήταν. Κανείς κομματικός δεν έμεινε πότε άνεργος, δείτε Τσίπρα, Κουτσούμπα, Γεννηματά, Μητσοτάκη, Γιωργάκη. Οι φοιτητικές, κομματικές νεολαίες είναι άτυποι αλλά αποτελεσματικότατοι ΟΑΕΔ.
     Ή να βάλουμε να κρατάνε την ματωμένη ελληνική σημαία, η Δαμανάκη, ο Ανδρουλάκης, ο Παπουτσής, ο Λαλιώτης; Την σημαία που κρύβει η «νεολαία» Πασοκ, σαν να ‘ναι περιουσία της και την εμφανίζει λίγο πριν την πορεία; Για να καταλάβουμε για τι μιλάμε, σαραντατέσσερα χρόνια και δεν κατάφεραν να φτιάξουν ένα χώρο μέσα στο Πολυτεχνείο για την εξέγερση,  να μπορεί να τον επισκέπτονται κι από την υπόλοιπη Ελλάδα και την Κύπρο, όχι μόνο Αθηναίοι ένα διήμερο τον  χρόνο.
     Όταν πριν χρόνια πήγα στο Πολυτεχνείο να αφήσω τις προκηρύξεις, δεν μπορούσα να βρω, γιατί δεν υπήρχε, κανέναν  να συνεννοηθώ, ώσπου κάποιος μου είπε, στην αίθουσα που αναρτούν τις φωτογραφίες και άλλο υλικό: «Άσ’ τις σε μας, θα τις φτιάξουμε εμείς».  
    Στον αντίποδα του Πολυτεχνείου, ο Σύριζα αποδεικνύει καθημερινώς ότι κάθε αριστερός σχηματισμός, μαρξιστικός, αρχειομαρξιστικός, σταλινικός, μαοϊκός, λενινιστικός, τροτσκιστικός κλπ, ένα μόνο θέλει, δυστυχώς: εξουσία, εξουσία, εξουσία. Όλα τα υπόλοιπα αποδεικνύονται πομφόλυγες που λιαίνουν τον δρόμο για την εξουσία.
      Τι έλεγε ο φιλόσοφος Πορφύριος για τους χριστιανούς: «Θέλουν πλούτη και δόξα… επιδιώκουν να πάρουν την εξουσία». Σας θυμίζει κάτι;
Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ