Συνομιλία με έναν άστεγο στο κέντρο της Αθήνας- «Να είχα δουλειά…»

Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, σε φέρνει αναγκαστικά αντιμέτωπο με την «πληγωμένη» κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.

Έξω από  τράπεζες, πολυεθνικές εταιρίες, εκπαιδευτικούς οργανισμούς, πολιτιστικά κέντρα, σε πεζοδρόμια και εσοχές κτιρίων, άνθρωποι κανονικοί,  που έμειναν όμως χωρίς στέγη και στερούνται βασικά είδη επιβίωσης, κάνουν, ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης,  έντονα αισθητή την παρουσία τους.

Λέξεις όπως φαγητό, νερό, καθαριότητα,ιατρική περίθαλψη, ζεστασιά, οικογένεια, φροντίδα, αγάπη και αγκαλιά, δεν θεωρούνται αυτονόητες για αυτούς. Οι άστεγοι της Αθήνας βιώνουν συνεχώς στο πετσί τους τις κακουχίες, την απαξίωση και την αδυναμία της πολιτείας να τους εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα και να τους επανεντάξει στους καθημερινούς – »φυσιολογικούς »ρυθμούς της κοινωνικής ζωής.

Καθώς διασχίζαμε την Πανεπιστημίου κατά τις 4 μ.μ προσεγγίσαμε έναν άστεγο γύρω στα 30 από το εξωτερικό. Ο ίδιος πρόθυμα δέχτηκε να συζητήσει και να μοιραστεί κατά το δυνατόν την εμπειρία του μαζί μας.

 

Η συνομιλία που είχαμε μαζί του :

-Πόσο καιρό μένετε εδώ;
Μένω στον δρόμο 5 χρόνια τώρα.

– Πως έγινε αυτό, τι συνέβη στη ζωή σας;
Πριν 5 χρόνια δούλευα στο φούρνο, στο νησί, στη Σίφνο ,και κλείσανε το μαγαζί και έφυγα από εκεί, και ήρθα εδώ στην Αθήνα. Και τώρα πήγα σε τέσσερα γραφεία και δεν έχει δουλειά.

-Έχετε σπουδάσει κάτι;
Ναι, έχω σπουδάσει. Είμαι αρτοποιός-ζαχαροπλάστης σε φούρνο.

-Γνωρίζετε πως υπάρχουν χώροι φιλοξενίας;
Ναι, γνωρίζω.

-Πηγαίνετε εκεί;
Είχα πάει αλλά εκεί είναι γεμάτο όλο.

-Δεν σας δέχονται;
Δεν έχει χώρο.

άστεγος Αθήνα

-Για φαγητό;
Πήγα για φαγητό, δώσανε ένα τσάι και έφυγα. Εκεί είναι όλα γεμάτα.

-Δεν φοβάστε που μένετε εδώ μόνος σας; Υπάρχουν τόσοι κίνδυνοι στο δρόμο
Όχι, δεν έχω πρόβλημα.

-Όσον αφορά το θέμα της καθαριότητας, πως το αντιμετωπίζετε;
Ρούχα μου φέρνουν, άμα θέλω πάω να κάνω μπάνιο, για κούρεμα.Κάθε Τετάρτη κουρεύουν δωρεάν, ξυρίζουν…

-Όσον αφορά το φαγητό;
Το ίδιο, ή φέρνουν ή αγοράζω.

-Πώς βλέπετε την συμπεριφορά του κόσμου προς εσάς, πως συμπεριφέρονται όταν περνούν από τον δρόμο και σας βλέπουν,τι νιώθετε;
Τι να νιώθω… μπορώ έτσι και εγώ.

-Βλέπετε τους ανθρώπους να έχουν πρόθεση να σας βοηθήσουν;
Ναι, έρχονται άνθρωποι, σε βοηθάνε, κάποιοι έρχονται και κοροϊδεύουν…

 

Άστεγος Αθήνα

-Γενικότερα πως νιώθετε εσείς, έχετε να εκφράσετε παράπονα προς τον κόσμο, το κράτος που δεν παρέχει καλές δομές για να σας βοηθήσει;
Το κράτος τι να βοηθήσει, αφού δεν υπάρχουνε λεφτά.Δύσκολη η ζωή…

-Εάν σας δινόταν η ευκαιρία να πάτε πίσω τον χρόνο, τι θα αλλάζατε;
Να είχα δουλειά!

-Η οικογένειά σας; Μπόρεσε να σας βοηθήσει;
Όταν είχα την μάνα μου με βοήθαγε. Πέθανε πριν 1.5 χρόνο. Και ο πατέρας μου πριν 10 χρόνια. Είμαι μόνος μου.

-Έχετε να δώσετε κάποια συμβουλή στους ανθρώπους για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζουν τους άλλους ανθρώπους;
Μπορούν όλοι να βοηθήσουν, αλλά δεν θέλουν. Έχω μάθει τη ζωή στο δρόμο.

-‘Οταν ο καιρός δεν είναι καλός που πηγαίνετε;
Πάω κάπου που δεν βρέχει.

-Δηλαδή εδώ( Πανεπιστημίου) δεν είναι το μόνιμο μέρος σας, μετακινήστε και αλλού;
Όχι εδώ μόνο για λεφτά έρχομαι.

Γιατί επιλέγετε εκείνες τις συγκεκριμένες περιοχές που πάτε;
Γιατί εκεί είναι ξύλινα και εδώ ( Πανεπιστημίου) είναι οι τράπεζες.

-Είναι πιο καλά για εσάς;
Ε εντάξει … βάζω κουβέρτες κάτω για το κρύο.

Είναι προφανές ότι η οικονομική κρίση και η ανεργία αυξάνουν τον αριθμό των αστέγων που ζουν σε άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες.

άστεγοι Αθήνα

Ολοι μας έχουμε περάσει δίπλα από ανθρώπους που ζουν μέσα σε χαρτόκουτα σε τσιμεντένιες, μαρμάρινες και παγωμένες γωνιές της πόλης. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι απλά τους δείξουμε την ανθρώπινη αλληλεγγύη μας. Ισως περισσότερο απ΄ όλα, αυτό να έχουν ανάγκη…

άστεγοι Αθήνα

Διονυσία Μποζίκη

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ