Του Γ. Βοκσόπουλου

Αναπληρωτή Καθηγητή Ευρωπαϊκών Σπουδών, Τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ

 

Με τη σύντομη παρέμβαση μου δεν επιθυμώ να σταθώ στο Πολυτεχνείο ως σημαίνων αλλά στα διαχρονικά σημαινόμενα του. Αυτά που προσδίδουν σε ένα πολίτευμα στοιχεία ισονομίας, ισοπολιτείας, αξιοσύνης, ανάδειξης των πλέον ικανών, ελεύθερης έκφρασης του λόγου, των ιδεών, της άποψης.

Τα παραπάνω ουσιαστικά αναφέρονται έμμεσα ή άμεσα στα ποιοτικά, οργανωτικά και αξιακά χαρακτηριστικά αυτού που ο Χάμπερμας αξιολόγησε ως η «αξιοπρέπεια της δημοκρατίας», της ώριμης δημοκρατίας που σέβεται τη διαφορετική άποψη, τον πλουραλισμό. Της δημοκρατίας που καθιστά το πανεπιστήμιο πραγματικό χώρο ελεύθερης έκφρασης, έναν χώρο που προστατεύει τον πανεπιστημιακό δάσκαλο από την οργανωτική, θεσμική και κομματική αυθαιρεσία.

Η δημοκρατία βρίσκεται σε καταστατική κρίση, βάλλεται θεσμικά, περιορίζεται λειτουργικά και αναιρεί εγγενή χαρακτηριστικά που της προσδίδουν την ανεκτίμητη προστιθέμενη αξία που την καθιστά την πλέον δίκαιη οργανωτική δομή, το πλέον αξιόπιστο μέσο έκφρασης των πολλών.

Ο αγώνας για προάσπιση του συλλογικού, δημόσιου συμφέροντος δεν είναι αγώνας κομματικός, είναι μία μάχη αξιοπρέπειας, προάσπισης του συμφέροντος του λιγότερο ισχυρού, προάσπισης όλων αυτών των χαρακτηριστικών που ενισχύουν τον εσωτερικό Λεβιάθαν, το κράτος δικαίου.

Η αποσυμβολοποίηση ή ιδιοποίηση του Πολυτεχνείου με κριτήρια κομματικές σκοπιμότητες οδηγεί στην αποδόμηση ενός δημιουργικού ιδεαλισμού που ανθίσταται στον αυταρχισμό, την κομματοκρατία, τις πελατειακές σχέσεις. Υπό αυτό το πρίσμα, το διακύβευμα του Πολυτεχνείου είναι διαχρονικό. Το αίτημα για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί μία ποιοτική σταθερά στη μεταπολεμική Δύση. Είναι οι πρωτογενείς ιδεαλιστικοί άξονες επί των οποίων οικοδομήθηκε η ΕΟΚ/ΕΕ.

Ως μία διακριτή χωροταξία, το Πολυτεχνείο αποτελεί μία μήτρα αναπαραγωγής αντισωμάτων σε κάθε έκφανση αυταρχισμού. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα υπάρχουν μικρόκοσμοι σκοταδισμού που λειτουργούν με όρους ιδιοτέλειας, ισοπέδωσης, εξανδραποδισμού της ελεύθερης έκφρασης. Αυτό συμβαίνει ακόμα και σε χώρους που όφειλαν να αναπαράγουν δημιουργικά τα τότε αιτήματα, όπως το πανεπιστήμιο του σήμερα.

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ