Tου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
(μια χονδροειδής συμβολή ενός δειλού και ημιανιστόρητου για την ανάγνωση της Ιστορίας)

Οι ήρωες.
Αθλητές, επιστήμονες, πολεμιστές, ηγεμόνες στρατηλάτες. Σε όλα τα σκαλοπάτια του ουράνιου βάθρου. Αποθεώνονται· περνούν τάχα στην Αθανασία με τα έργα τους, τα επιτεύγματά τους.

Πόσοι ιστόρησαν τους ανώνυμους;
Την ατέλειωτη στρατιά των ασθενικών του σώματος ή της ψυχής; Για τα αμέτρητα ανθρωπάκια, για τους δειλούς κανένας αφηγητής;
Μιλώ για δύο κατηγορίες.
Για ανθρώπους που κανένας δε φαντάζεται πόσο δειλοί είναι. Οι μελανοχίτωνες κάθε εποχής και τόπου, για παράδειγμα, καθώς παρελαύνουν με συμπαγή βηματισμό· δειλοί που γίνονται «γενναίοι» μέσα στην αγέλη.
Και για όσους σωπαίνουν τρομαγμένοι καθώς περνούν βροντοπατώντας οι αγελαίοι δειλοί; Για όλο αυτό το πλήθος μόνο σιωπή και περιφρόνηση;
Και το απορρέον -φαινομενικά- παράδοξο:
Ο πρόωρα ανώριμος εξεγερμένος ή στρατευμένος σε κάποια «μεγάλη υπόθεση» επιτιμά τον γεννημένο στην επικράτεια του φόβου «μικροαστό» ή προλετάριο. Ο θέσει «ασφαλής» που δεν «έχει να χάσει άλλο από αλυσίδες», απέναντι στον φύσει ανασφαλή, που περιχαρακώνει ντροπιασμένος τα ελάχιστα τετραγωνικά του έχειν του – η αλαζονεία απέναντι στην ταπείνωση.

Πού πρέπει να ρίξει τον προβολέα της και ένα -πρόχειρα υφασμένο έστω- δίχτυ προστασίας η σύγχρονη -με όποιο όνομα- Αριστερά; Αυτός ο διαρκώς χαλαρός και ασυντόνιστος σχηματισμός των τοποθετημένων «αριστερά» σε κάθε εποχή;
Αριστερά όπως τον παρατηρεί από απέναντι η εχθρική αντιπαράταξη ή Δεξιά όπως τον αισθάνεται στους κόλπους της η φίλια συμπαράταξη;
Ή μήπως τυπικά όπως βλέπει τα έδρανα των βουλευτών της Αριστεράς ο κεντρικός αγορητής σε όλα τα κοινοβούλια μετά τη Γαλλική Επανάσταση.**

Η ανθρώπινη Ιστορία…
Πού το δίκαιο και πού το άδικο;
Ποια ισότητα και ποια ισοπολιτεία;
Ποια η Αριστερά και ποια η Δεξιά;
Είναι ζήτημα «φαινομένου του κατόπτρου» ή αδήριτης νομοτέλειας;
Ποιας νομοτέλειας;
Είναι διαχρονική τραγωδία η απώλεια προσανατολισμού· η σύγχυση για τη θέση
στον χώρο και τον χρόνο ανθρώπων και των σχηματισμών τους κατά την αδιάκοπη πάλη για υπερίσχυση και επιβίωση.

*Το «φαινόμενο του κατόπτρου» ως πρόωρο σύμπτωμα της σχιζοφρένειας.

**Απαρχές της Γαλλικής Επανάστασης, Συντακτική Εθνοσυνέλευση (4/8/1789). Οι φιλομοναρχικοί βουλευτές τυχαία κάθισαν δεξιά ενώ οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί αριστερά, ως προς το έδρανο της προεδρίας.

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ