Αρχίζει η δίκη των 11 από τις οροθετικές που διαπομπεύθηκαν επί Λοβέρδου

Την Τρίτη αρχίζει η δίκη για την υπόθεση των 11 οροθετικών γυναικών που συνελήφθησαν το 2012,  με την κατηγορία ότι εκδίδονταν και μετέδιδαν τον ιό του HIV/ AIDS. Είναι οι γυναίκες που με απόφαση του τότε υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου, είχαν διαπομπευθεί όταν δόθηκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες τους, τα ονόματα και οι διευθύνσεις τους.

Η δίκη αρχικά είχε προσδιοριστεί για τις 3 Νοεμβρίου αλλά αναβλήθηκε για μεθαύριο.

Από τις 32 γυναίκες που είχαν κατηγορηθεί, οκτώ έχουν αθωωθεί, ενώ 11 αντιμετωπίζουν μικρότερες κατηγορίες. Δύο από αυτές, η Κατερίνα και η Μαρία, δεν είναι πια στη ζωή.

Οι γυναίκες κατηγορούνταν για το κακούργημα της «βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης» προς τους υποτιθέμενους πελάτες τους παρότι κανείς δεν είχε εμφανιστεί να τις καταγγείλει και να δηλώσει ότι είχε μολυνθεί. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν και ποιες από τις υπόλοιπες ήταν ιερόδουλες ή αν υπήρχαν θύματα εμπορίας λευκής σαρκός ανάμεσά τους. Τελικά μόνο μια γυναίκα έχει συλληφθεί σε οίκο ανοχής καιήταν μάλιστα θύμα trafficking.

Τον Νοέμβριο του 2014 έβαλε τέλος στην ζωή της η Κατερίνα.

Το γεγονός είχε κοινοποιηθεί από τη Χρύσα Μπότση, μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές, μέσα από την ηλεκτρονική εφημερίδα-ιστότοπο γυναικείων δικαιωμάτων, «Το Μωβ»:

Έγραφε η κ. Μπότση:  

«Η Κατερίνα δραπέτευσε. Όσες φυλακές έζησε, όσους παραδείσους κι αν αναζήτησε στα ναρκωτικά ποτέ δεν έφτασαν. Η επιχείρηση δίωξης των οροθετικών χρηστριών πριν τις εκλογές του 2012, μάζεψε μαζί με τις άλλες κοπέλες και την Κατερίνα. Τη γνωρίσαμε κι αυτή στις φυλακές Κορυδαλλού.

Ένα κορίτσι γελαστό που του άρεσαν οι αγκαλιές και τα χάδια. Ήταν διαχυτική, πάντα με φιλούσε.

Η Κατερίνα έγινε αργότερα ασθενής μου καθώς το «αδίκημα» της οροθετικότητάς της, την έφερε στην πόρτα της Μονάδας Λοιμώξεων. Γρήγορα ενεργοποιήθηκε.   Μάχιμη, πήρε μέρος σε όλες τις δράσεις της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης για τις διωκόμενες οροθετικές: μίλησε σε προβολές, σε πάνελ, σε συγκεντρώσεις για τα αυτονόητα: τα νοσήματα δεν φυλακίζονται, θεραπεύονται.

Την αγαπήσαμε για το θάρρος της, την ανθρωπιά της, το ωραίο μυαλό της.   Δυο χρόνια καθαρή, όταν υποτροπίασε. Ζητούσε συγγνώμη γιατί νόμισε ότι μας απογοήτευσε. Οι δικοί μου φόβοι όμως είχαν να κάνουν με κάτι άλλο. Εμείς πόσο σωστά τη στηρίξαμε; Πόσο μπορέσαμε ν’απαλύνουμε τους πόνους της, να την κάνουμε ικανή ν’αντέξει ότι και οι άλλοι και άλλες αντέχουμε;

Η Κατερίνα μπήκε σε πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ. Όλα πήγαν «καλά». Σωστή στις υποχρεώσεις της, στα ραντεβού της, όμορφη με τη λεπτή φιγούρα της και μ’εκείνο το χαμόγελο που χάλαγαν τ’ανύπαρκτα μπροστινά της δόντια που είχαμε βάλει στόχο να φτιάξουμε. Μαζί της ο πατέρας της πάντα εκεί, κοντά της.   Κι όμως η Κατερίνα δεν ήταν καλά. Πριν λίγες μέρες αποφάσισε πως η ζωή ήταν πολύ κουραστική γι αυτήν. Δεν την άντεχε. Άφησε ένα γράμμα αποχαιρετιστήριο και πήρε την τελευταία της δόση. Μας άφησε πίσω εμάς που αντέχουμε κι αυτή έφυγε. Η Κατερίνα δραπέτευσε κι η φυγή της πληγώνει .

Συγνώμη για τη φόρτιση…   Χρύσα Μπότση

Μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές».

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ