Φωτεινή Στεφανίδη: «Θυμήσου τον Σεπτέμβρη»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«Το χέρι δώσ’ μου, δώσ’ μου την καρδιά σου
και πάμε, αν θέλεις, ώς τον ουρανό…»

Γιώργος Παπαστεφάνου

 

«Γενέσιο της Παναγιάς, πόσο λίγο μετά την Κοίμηση. Και του Σταυρού έξι μέρες μετά το Γενέσιο. Σταφύλι του κιτρίνη και του γρανάτη. Μουστιά. Ήλιος που γράφει δυνατές σκιές. Δροσούλες, βροχούλες. Λίγα σύκα ακόμη, λίγα καρπούζια. Γυαλισμένα τα ρόδια. Τα κυκλάμινα σκάβουν το χώμα και περνούν μέσα απ’ τις σχισμές των βράχων τα τρυφερά κεφαλάκια τους. Του σχολειού η πρώτη μέρα, γυαλισμένη και η τσάντα με τα παπουτσάκια, ντυμένα τα τετράδια, ξυσμένα τα μολύβια. Και οι φιλίες έτοιμες να μεγαλώσουν. Κυλούν οι Σεπτέμβρηδες και ό,τι και να μας φέρουν έχει το άρωμα του βασιλικού, του νυχτολούλουδου και του υάκινθου». Επιστρέφουμε σε μέρες Σεπτεμβρίου μαζί με τη ζωγράφο Φωτεινή Στεφανίδη.

Η αρχική εικόνα;
Της Νότιας Κρήτης οι απαλές ακρογιαλιές και οι απαλές αγκαλιές των ανθρώπων που τον Σεπτέμβρη γίνονται ακόμη πιο απαλές, αυτές οι ίδιες που γέννησαν τους τρυφερούς μαίανδρους των κυμάτων. Κι από κοντά τα καλούδια και τα θυμητάρια του καλοκαιριού.

Προχωράμε βήμα βήμα;
Το προτιμώ αυτή τη φορά, κι έτσι θα «λιγοστεύουν οι ερωτήσεις».

SEPT_01_LR

Και φέτος τον Σεπτέμβρη ο ελέφαντας θα φορέσει ψαθάκι και το νέο φεγγάρι θα σκαλώσει στην ουρά της γάτας. Μαζί τους το κοχύλι από τ’ οροπέδιο των Μικρών Κυκλάδων να βαστά ακόμη αρχαίο χώμα.

SEPT_02_LR

Η λεβάντα της αυλής, το θείο δώρο της σιωπής του ψαριού και το σπάνιο λεμόνι.

SEPT_03_LR

 

Από ακρογιάλι της Λακωνίας το γράμμα Φ, μαζί με φύσημα ανέμου στην καρδιά.

SEPT_04_LR

Ένα από τα πασίγνωστα βότσαλα της Λάμπης Πάτμου και δυο άσημες μικρές αγάπες.

SEPT_05_LR
Ολόγλυκα τα ντοματάκια του περιβολιού, στέκονται πλάι στο σπίτι της Λεμονιάς. Στη Φολέγανδρο, ίσως κι αλλού, χτίζαν σπιτάκια κυλινδρικά, για να κρατήσουν ζωντανό το ακριβό, το σπάνιο Λεμόνι.

SEPT_06_LR

Σταφίδα στις αρχές του μήνα για τη γλυκειά οικογένεια στον Ευβοϊκό.

SEPT_07_LR

Πώς το πάλλευκο γιασεμί γράφει με λαμπρό μαύρο τη σκιά του από τον ήλιο του Σεπτέμβρη.

SEPT_08_LR
Αχ, εδώ στο κάστρο του αναποφάσιστου κάβουρα, όταν οι έγνοιες ήταν λιγότερες ή μήπως όχι, δεν ήταν;

SEPT_09_LR
Το άσπρο φουστάνι. Και το μπλε τ’ ανθάκι πέταξε έξω, τώρα εδώ. Και η γύμνια.

SEPT_10_LR
Τρέχει ο μίσχος ο αληθινός να βρει το ζωγραφιστό λουλούδι. Και τι μέρα, στις 17 του. Ας τις βαστήξουμε ζωντανές· την Αγάπη, την Πίστη, τη Σοφία, την Ελπίδα.

 

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Για την Φωτεινή Στεφανίδη από την Ελένη Σαραντίτη

    Ήλιος ο Πρώτος
    Οδυσσέα Ελύτη

    ΕΤΣΙ ΣΥΧΝΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
    ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΝΑ
    ΜΕΓΑΛΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ.
    ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΟΛΕΤΟ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ.

    Δώσε το χέρι σου- πριν συναχτούν πουλιά
    Στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
    Πως επιτέλους φάνηκε να ‘ρχεται από μακριά
    Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!

    Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
    Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
    Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
    Σίδερο με τι πέτρες με τι αίμα και φωτιά
    Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here