Φωτεινή Στεφανίδη: «Δελφοί, ανάμεσα σε δυο ή μάλλον τρία φθινόπωρα»

 

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«Ξύπνα λουλούδι του δάσους
πουλί του λιβαδιού
που σεργιανάς στον ουρανό
που ‘χεις τα μάτια μικρού ελαφιού…»*

 

«Φλισκούνι, άγρια μέντα, κάπαρη και μυρωδιά από τσαγκό λάδι όπως στα ξωκλήσια. Μάρμαρα ματισμένα, μάρμαρα ανθισμένα μούσκλια, μάρμαρα ακροκέραμα. Μάρμαρα εξαίσια μέλη, δίδυμα αγόρια, κενταυρομαχία, αμαζονομαχία. Μάρμαρα γκρίζα, ροδαλά, ραβδωτά, χαραγμένα. Σοβαρός ο Βάκχος, λευκολεπτοδουλεμένος ο Απόλλων. Παρούσα η Αθηνά». Μιλάμε με τη ζωγράφο Φωτεινή Στεφανίδη για τρία πολύ σύντομα οδοιπορικά στους Δελφούς, όπως τα ορίζει η στιγμή και η καρδιά, καθόλου τεκμηριωμένα.

delphi_01

delphi_02

delphi_03

delphi_04

delphi_05

delphi_06

delphi_07

delphi_08

Το πρώτο;

Προχωρημένο φθινόπωρο. Από αυτό, το πρώτο, όλες οι μυρωδιές επιβεβαιώνονται στα άλλα δυο. Η μέντα και το φλισκούνι στεφανώνουν τη βάση της Θόλου. Η τσαγκή μυρωδιά από τις μαύρες ελιές τις πεσμένες στα ιερά χώματα που τις τσουρούφλιζε ο ήλιος όλο το καλοκαίρι. Κι είχε βρέξει, και «σαν ευωδιά μαραμένου φύλλου είναι η ανάσα σου»*.

delphi_09

Το δεύτερο;

Αρχή φθινοπωριάς. Τα τζιτζίκια γαντζωμένα ακόμη για τα καλά στις κουμαριές που οδηγούν στο Μουσείο.  Σιγανά κι αργά τα βήματα, πολύ νωρίς το πρωί. Μέσα, ελευθερώνεται το βήμα. Τα πιο αέρινα γκρίζα στα μάρμαρα των ζωφόρων και των αετωμάτων. Η αυστηρή τετραχρωμία στις τοιχογραφίες. Στεκόμαστε σ’ αυτά, τα λιγότερο γνωστά. Ο Ηνίοχος, ο Αντίνοος και ο Απόλλων με την Κορωνίδα στη λευκή κύλικα, επιβάλλονται τόσο που σε κάνουν να πισωπατάς.

delphi_10

delphi_11

delphi_12

delphi_13

Το τρίτο;

Σεπτέμβρης. Ευωδιές ίδιες, ωστόσο πιο δυνατές από τις προηγούμενες φορές. Εικόνες ασύγκριτες. Τώρα το ματισμένο μάρμαρο των κιόνων της Θόλου μιλάει με τις ελιές και τον ουρανό, τώρα οι πεσμένοι καρποί της ελιάς ψηφιδογράφουν το ιερό της Αθηνάς, τώρα χρωματίζεται ρόδινο το θέατρο, τώρα η κοιλάδα έχει το λαμπρότερο μοβ με τις ελιές ασημένιες να ζωγραφίζουν τ’ ανείπωτα επάνω της, τώρα τ’ ανάγλυφα του κορμού της ελιάς και της ελληνικής τούγιας γίνονται πέτρα, τώρα οι Φαιδριάδες ματώνουν στο φως του μεσημεριού, τώρα τα κυπαρίσσια γράφουν μουσική στην πλαγιά -το ίδιο και οι τακτοποιημένες πέτρες που ποτέ δεν θα βρουν την αρχική τους θέση-, τώρα δεν ακούγονται οι τουρίστες, τώρα οι Δελφοί είναι μέσα μου.

delphi_14

delphi_15

delphi_16

delphi_17

*Αποσπάσματα από παραδοσιακό ινδιάνικο τραγούδι, απόδοση Χάρης Κατσιμίχας

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here