Το Εθνικό Θέατρο ανοίγει την πόρτα του σε νέους καλλιτέχνες

Της ΜΑΡΙΑΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το Εθνικό Θέατρο θέτει τα θεμέλια και καθιερώνει για πρώτη χρονιά μια νέα δράση, με τον τίτλο «Ανοιχτή Πλατφόρμα», που στόχο έχει να δώσει το βήμα σε νέους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν στο κοινό τις παραστάσεις τους.

Βεβαίως, για το «Εθνικό Θέατρο» υπάρχει ρήτρα όσον αφορά την ηλικία, αυστηρώς τα 35 έτη που μπορούν να έχουν συμπληρώσει οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν. Ένας διαχωρισμός που σε κανένα άλλο φεστιβάλ, που είναι πολλά αυτήν την περίοδο και μέχρι το καλοκαίρι, δεν συναντάμε κάποια ανάλογη κόκκινη γραμμή.

Οι δέκα ομάδες που συμμετέχουν θα παρουσιάσουν την δουλειά τους στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» από 23 Απριλίου έως και 24 Μαϊου. Οι ομάδες έχουν στην διάθεση τους τον σκηνικό χώρο του θεάτρου μόνο! για «μία ολόκληρη ημέρα», όπου πρέπει να κάνουν πρόβα, να φτιάξουν τους φωτισμούς και οτιδήποτε άλλο περιλαμβάνει μια παράσταση. Βεβαίως προσφέρεται το τεχνικό και διοικητικό προσωπικό του θεάτρου.

Από εκεί και πέρα το επόμενο βήμα δεν είναι ξεκάθαρο. «Ίσως» γίνει κάποια επιλογή από τις ομάδες που συμμετέχουν και «ίσως» ενταχτούν στο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου «εάν διαθέτουν την αρτιότητα και τη δυναμική» που απαιτείεται, όπως επισημαίνετε!

Ένας παρθενικός θεσμός που στηρίζει τους νέους δημιουργούς είναι πάντα μια είδηση χαρμόσυνη, πάνω απ’όλα, γι΄αυτό επιλέξαμε να μιλήσουμε με την ομάδα «Μονάδα Μέτρησης Πόνου»,  που λαμβάνει μέρος στην «Ανοιχτή Πλατφόρμα».

Η ομάδα των ηθοποιών που απαρτίζεται από τρία φρέσκα πρόσωπα τον Ηλία Βογιατζηδάκη, τη Στεφανία Καλομοίρη και τη Μυρτώ Πανάγου μας μιλούν για τη νέα τους δημιουργία :

«Επιλέξαμε να συνθέσουμε την παράσταση έχοντας ως βάση μας 3 ξεχωριστά διηγήματα νεοελλήνων πεζογράφων της γενιάς του 1880. ¨Τον μαύρο γάτο¨(1916) του Ιωάννη Κονδυλάκη, την ¨Αρκούδα¨(1983) και ο ¨Αυτόχειρ¨(1895) του Μιχαήλ Μητσάκη. Στα δύο πρώτα διηγήματα η ζωή είναι μια κατάσταση οξέως πόνου, όπου άνθρωποι και ζώα κινούνται στο όριο της ψυχικής και σωματικής αντοχής, στο τελευταίο η ζωή κυλά αδιατάραχη ύστερα από ένα ‘απονενοημένο διαβημα’, χωρίς να δίνονται κανενός είδους εξηγήσεις. Θελήσαμε τα διηγήματα να έχουν ως κοινή θεματική τον πόνο και ανακαλύψαμε στην πορεία τη συνομιλία που κρύβεται ανάμεσα τους. Για παράδειγμα το ένα διήγημα έχει να κάνει με τον σωματικό πόνο, με τη βία που ασκείται σε ένα ζώο μέχρι τη βία σε έναν άνθρωπο που υφίσταται ο ίδιος ψυχικό πόνο και στην ουσία διαλύεται. Αναζητούμε την αλληλεπίδραση σε αυτές τις δύο παραμέτρους και πώς μπορούν να γίνουν ένα. Η έννοια του πόνου μπορεί να λάβει μία οικουμενική έννοια. Τα όρια είναι αχνά ανάμεσα στο ζώο που γυρίζει πληγωμένο στη φωλιά του και στον άνθρωπο που κλείνεται σπίτι του και δεν αντέχει να βγεί στον έξω κόσμο λόγω των δικών του πληγών. Εξετάζουμε την έννοια του πόνου με μία πιο ευρεία διάθεση».

Το τρίτο διήγημα, ο ¨Αυτόχειρ¨ συμπληρώνει ένα άλλο κομμάτι του πάζλ… πόνος, την στάση της κοινωνίας απέναντι στο ύστατο σημείο πόνου, την αυτοκτονία. Συνεχίζει την ζωή της… αδιατάραχη;

«Τα κείμενα είναι σε γλώσσα καθαρεύουσα. Αφετηρία μας ήταν η κατανόηση αυτού του ιδιαίτερου λόγου και η κατάκτησή του από εμάς, να τον κάνουμε «δικόν μας». Από μόνος του ο λόγος έχει τη δύναμη να σε οδηγεί και να σε μεταφέρει κάπου. Οπότε δώσαμε μεγάλη σημασία στο κομμάτι του λόγου και στην εκφορά του. Ωστόσο δεν επιμείναμε στο να καταδείξουμε τον σωματικό και ψυχικό πόνο, καθ΄αυτούς, αλλά εστιάσαμε στα ίδια τα κείμενα και παράλληλα ψάχναμε ο καθένας μας μέσα του τη διάσταση του πόνου.

Υπάρχει ένας βασικός κορμός ιστορίας από το έργο «Ο μαύρο γάτος», που περιγράφει τη διαδρομή του ψυχικού πόνουμπαίνει εμβόλιμα μπαίνει το κομμάτι της Αρκούδας, όπου καταδυκνύεται πάλι το κομμάτι του σωματικού πόνου. Αυτή η συνομιλία του ψυχικού με τον σωματικό πόνο ήταν και το ζητούμενο. Πώς δηλαδή το υποκείμενο κάτω από μια μια συγκεκριμένη διαδικασία που υφίσταται δεν ξεχωρίζει πια τον σωματικό από τον ψυχικό πόνο.

Ο πόνος έχει από μόνος του μια δύναμη ως συνθήκη, ώστε κάποια αδιόρατη στιγμή παύουν να υπάρχουν διακρίσεις και διαστάσεις, τόσο στο ζώο όσο και στον άνθρωπο».

«Η έννοια του πόνου είναι τελικά πιο επίκαιρη από ποτέ, για την Ελλάδα της κρίσης;»

Η θεματική του πόνου είναι ολοσδιόλου επίκαιρη. Ειδικότερα όσον αναφορά την κοινωνία. Βλέπουμε γύρω μας ολόκληρους μηχανισμούς να προχωρούν και ας σφαδάζει ένα μεγάλο κομμάτι του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας μας.

Διαβάζοντας αυτά τα κείμενα αισθάνεσαι μια άμεση ταύτιση. Τα βασανιστήρια που υπόκειται η αρκούδα, στο έργο του Μιχαήλ Μητσάκη, αντιστοιχούν σε πολλούς εργαζόμενους σήμερα, με κάποιους εργοδότες να υπάρχουν ανάμεσα μας ως σύγχρονοι αρκουδιάριδες. Ο Άγγελος Σικελιανός στο ποίημα του «Ιερά Οδός» περιγράφει την αρκούδα ως σύμβολο του ανθρώπινου πόνου και στο τέλος αναρωτιέται αν άραγε θα υπάρξει ο χρόνος εκείνος, η στιγμή, που ο αρκουδιάρης θα συνδεθεί με την αρκούδα και θα προχωρήσουν αγκαλιασμένοι.

«Πώς βιώνει ένας νέος ηθοποιός την ανεργία και την κρίση;»

Οι νέοι ηθοποιοί συναντάμε πολλές δυσκολίες. Λόγω της κατάστασης όμως που υπάρχει συνηδειτοποιούμε ότι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και ερχόμαστε πιο κοντά γιατί τελικά μόνο αν συσπειρωθούμε και ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να δημιουργήσουμε.

 

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here