Φωτεινή Στεφανίδη: «Τον Ιούνη διάλεξε ο ήλιος να σταθεί»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Ξανά στο ραντεβού μας την πρώτη του μήνα και τι μήνα. Εδώ που διάλεξε ο ήλιος να σταθεί τρεις μέρες (ηλιοστάσι) και να στροβιλίσει όνειρο και αποθυμιά, να ζεστάνει σώμα και καρδιά, να δώσει και να πάρει. Στάζουν ζουμερά τα πορτοκάλια, ωριμάζουν και πέφτουν βροχή τα κεράσια, τα κορόμηλα και τα μούρα, παγώνει το νερό και το κρασί, δένονται τα αισθαντικά λουλούδια του καλοκαιριού με στάχυα αντί για κορδέλες. Ασημίζουν οι λεύκες. Πασπαλίζουν τους δρόμους οι τζακαράντες και οι νιόφερτοι βραχυχίτωνες. Στην κατσαρόλα βλίτα, αλμύρες, φασολάκια, κολοκυθάκια με τα λουλούδια τους, και στο ταψί μοσχοβολούν τα γεμιστά. Αμ’ ο γαύρος στο τηγάνι; Ή τα τσάγαλα απ’ το δέντρο; Να και η ευωδιά από το διάφανο ρετσίνι που στάζουν τα πεύκα. Κι εκείνη της αγάπης, ίδια με του θυμαριού και της πικροδάφνης. Και του έρωτα, με την παθιασμένη γαρδένια και το πρώτο γιασεμί. Έχουμε και κεντηστές: Το αγριοκάροτο και το μάραθο με τ’ άνθη τους. Την αγριοβρώμη, το αγριόπρασο και την κάππαρη. Α, και τις ροδιές τις φορτωμένες τα κατακόκκινά τους λουλουδάκια μέσα στους σκληρούς κάλυκες.»
Ανοίγουμε τα εικαστικά ημερολόγια της Φωτεινής Στεφανίδη στους Ιούνηδες.

Τι φέρνει ο Ιούνης από τις «πίσω σου σελίδες»;

Και τι δεν φέρνει. Τις πορτοκαλοσαλάτες στη Ρόδο – ήλιοι του καλοκαιριού στο πιάτο. Τις πικροδάφνες και τα μπλε φεγγάρια που τότε δεν τ’ αφήναμε αζωγράφιστα. Τον ύπνο στη σκιά του ευκάλυπτου -πώς φρεσκοπετάει βλαστούς κι αυτός τον Ιούνη- και κάτι πρώτες λεξούλες, φρεσκοπετάγματα κι αυτές. Τα παραθύρια που ανοίγουν και μπαίνει μέσα το καλοκαίρι και μαζί έρχεται και το γαλανό του στις ζωγραφιές. Το νερό παντού. Και στιγμούλες, όσο ανοιγοκλείνουν τα μάτια η διάρκειά τους, που ίσως να ήταν ξεχασμένες. Κι αυτές με τη σειρά τους ανασύρουν άλλα.

IOYNIOS_01IOYNIOS_02IOYNIOS_03IOYNIOS_04IOYNIOS_05IOYNIOS_06IOYNIOS_07IOYNIOS_08
IOYNIOS_09Ερμηνεύονται;

Τα περισσότερα. Και λύνονται απορίες και γεννιούνται απορίες. Εικοσιεννιά κάποιου Ιούνη ζωγραφίζοντας την «Ευωχία» πέρασε από κοντά -κοιτάζοντάς με κιόλας- το μεγαλύτερο φίδι που έχω ως τώρα αντικρίσει, και στις 14 κάποιου άλλου μπήκαν δυο άνθη αγριόπρασου στα μικρά φυσητά βαζάκια -τα έχω ακόμη; δεν θυμάμαι- και μαζί μια λύπη ξεχασμένη. Αλλά ποιο είναι το ψάρι που τρυπάει το «γλυκύμαλον» της Σαπφώς κάποια έβδομη του Ιούνη; Και ποια ήταν αυτή η αλεπού, ίδιο χρώμα με το φεγγάρι που φάνηκε στο παράθυρο του καλοκαιριού στις 28 Ιουνίου; Και γιατί 19 με 20 του Ιούνη, μοίραζαν το χώρο της ζωγραφικής τα φύλλα αυτά -αμπέλι ή συκιά;- χωρίς την ταυτότητά τους μέσα στην αφαίρεση;

IOYNIOS_10

IOYNIOS_11

 

IOYNIOS_12

IOYNIOS_13

IOYNIOS_14

Νοσταλγία;

Όχι. Δεν αλλάζουν πολλά στην καρδιά. Και η ομορφιά του κάθε Ιούνη είναι εκεί. Τη διάθεση ας κρατήσουμε ζωντανή για όποια καταγραφή, χειροπιαστή ή όχι. Δύσκολο, αλλά και πότε δεν ήταν; Κλείνουμε τα μάτια, βλέπουμε καλύτερα, και κάποια απ’ όλες τις ευωδιές αυτού του μήνα-ήλιου θα μας συνεπάρει, δώρο εκλεκτό. Με αυτή τη δύναμη, του Ιουνίου τη δύναμη, προχωρούμε.

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here