Τα δράματα που δημιουργούν ήρωες – είχα σκεφτεί να αυτοκτονήσω πριν το «χρυσό» είπε ο Μάμαλος

Οι Παραολυμπιονίκες βραβεύτηκαν χτες στη Βουλή και η δύσκολη ζωή τους εκτυλιχθηκε αστραπιαία ξανα μπροστά στα μάτια τους και στα δικά μας -τα δράματα υγείας, τα προσωπικά αδιέξοδα, η φτώχεια, η μοναξιά  και μετά (μετά από ηρωϊκό αγώνα) η δόξα

Χαρακτηριστική περίπτωση ο 45χρονος Παύλος Μάμαλος που ενώ πήγαινε δημοτικό στον Ασπρόπυργο, προσεβλήθη από πολυομυελιτιδα. Τα δύο πόδια του νέκρωσαν. Οι γιατροί δεν σκέφτονταν για επέμβαση -τη θεωρούσαν πολύ επικίνδυνη Εκείνος όμως ήταν απελπισμένος

«Στο σχολείο ανέβαιναν όλοι τρέχοντας στην τάξη κι εμένα μου πέταγαν σάκες από τα κάγκελα, με έλεγαν κούτσαβλο, δεν με πέρνανε στις εκδρομές, οι άλλοι έφευγαν κι εγώ καθόμουν μόνος στο σχολείο και έκλαιγα… έτσι αποφάσισα να μη συνεχίσω στο γυμνάσιο» λέει

Σκέφτηκε μετά μήπως να έπαιρνε το ρίσκο να κάνει την επέμβαση

«Οι γιατροί μου είπαν ότι υπάρχουν μεν ελπίδες αλλά η διερεύνηση είναι επώδυνη και επικίνδυνη καθώς θα έπρεπε να με «ανοίξουν» από την κορφή μέχρι τη βάση της σπονδυλικής στήλης και να ψάξουν ένα ένα τα νεύρα να βρουν ποιο είναι το «πειραγμένο». Μου είπαν ότι υπήρχε ο κινδυνος στην αναζήτηση αυτή να θιγούν και τα υγιή νεύρα, οπότε να χάσω και την κίνηση των χεριών. Δεν μπορουσα να το διακινδυνεύσω», καταλήγει

Οταν το πήρε απόφαση ότι η επέμβαση δεν ήταν λύση, άρχισε να κλείνεται ακόμα πιο πολύ στον εαυτό του

«Εμεινα κλεισμένος στο σπίτι μέχρι τα 27 μου, στο δωμάτιό μου σαν φυλακισμένος», λέει  Έβρισκε λιγη διέξοδο στη γυμναστική

«Τότε ήρθα σε επαφή με το άθλημα. Αρχισα τις σοβαρές  ετοιμασίες λίγο πριν τους Παραολυμπιακούς της Αθήνας και ήρθα έκτος. Ο αθλητισμός άλλαξε τη ζωή μου»

«Σκεφτόμουν πως στη ζωή «ό,τι κάνεις μόνος σου» Μόνος σου είσαι, πρέπει να στηρίζεσαι σε ό,τι μπορείς να κάνεις από μόνος σου ή με τη βοήθεια της οικογένειάς σου. Γι’ αυτό και είχα σαν ήρωες τους γονείς μου», λέει. «Τώρα που μεγάλωσα, έχω κοντά μου τη μάνα μου, τον πατέρα μου δυστυχώς τον έχασα. Σαν ίνδαλμά μου, λοιπόν, έχω αυτούς τους δύο».

Στα 35 του έμαθε για το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο, στη συνέχεια παντρεύτηκε. Ομως ο γάμος δεν κράτησε πολύ

Παρότι με τον αθλητισμό τα πήγαινε καλά, η ανεργία ήταν και παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα για εκείνον. Δεν πεινάει, με την έννοια ότι παίρνει ένα επιδομα 700 ευρώ, αλλά αυτά όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν επαρκούν για έναν άνθρωπο που έχει αναπηρία στα πόδια και αυξημένες ανάγκες

«Δυστυχία είναι να μην έχεις να φας, να μην έχεις δουλειά, να μην ασχολείσαι με τίποτα. Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να ψάχνουν στους κάδους, γιαγιάδες, παππούδες που πηγαίνουν στις λαϊκές και βουρκώνω, τρελαίνομαι και λέω, γιατί να μας καταντήσουν έτσι;»

«Μπορουσα και μπορώ να δουλέψω», λέει. «Έχω και χέρια και μυαλό, δεν είμαι ανίκανος. Ας μου δώσουν μια δουλειά και όχι επιδόματα».

Και ο ίδιος έχει γονατίσει πολλές φορές Οπως αποκάλυψε πριν από τους Ολυμπιακούς που του έφεραν το χρυσό, είχε σκεφτει και την αυτοκτονία

“Πέρασα πολύ δύσκολα με την πρώην σύζυγο μου. Όμως, αν είσαι τυχερός -και εγώ θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό- τελικά βρίσκεται ένας άνθρωπος με δύναμη ψυχής, που σε τραβάει από αυτό το ψυχικό αδιέξοδο. Σκέφτηκα λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς να βάλω τέλος στη ζωή μου” τόνισε. Ομως για καλή του τύχη βρέθηκε στο δρόμο του η σημερινή του σύντροφος η οποια και του ξανάδωσε κουράγιο

Τι είναι ευτυχία για τον αγωνιστή Μάμαλο;

«Ευτυχία είναι τα πάντα», λέει «Αυτό που έφερα στη χώρα μου είναι ευτυχία, που ξημερώνει η μέρα και πάω στο δικό μου γυμναστήριο και κάνω προπόνηση, είναι ευτυχία. Για μένα όλα είναι ευτυχία. Και που είμαι σε αυτή τη κατάσταση, είναι ευτυχία. Αν δεν είχα πολυομυελιτιδα, πες ότι ήμουν φυσιολογικός άνθρωπος και με πάταγε μια νταλίκα, πού θα ήμουν τώρα; Αυτό που έχουμε είναι ευτυχία»

 

 

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here