Στη Γαλλία και παντού: Πάλη ενάντια στον αυταρχικό κατήφορο

Του Πάνου Πέτρου

«Ζήτω η Δημοκρατία! Ζήτω η Γαλλία» αναφώνησε ο Φρανσουά Ολάντ υπό τα χειροκροτήματα των γερουσιαστών και των βουλευτών που στη συνέχεια έψαλαν τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας. Η πολιτική ηγεσία του γαλλικού ιμπεριαλισμού επανεπιβεβαίωνε ότι η πολυδιαφημισμένη «Ρεπουμπλίκ» παραμένει ισχυρή και θα παίξει για άλλη μια φορά τον «ξεχωριστό» ιστορικό της ρόλο για να υπερασπιστεί τις «ξεχωριστές» αξίες της.

Τι είχε προη­γη­θεί στην ιστο­ρι­κή ομι­λία του Γάλ­λου προ­έ­δρου και στα δύο νο­μο­θε­τι­κά σώ­μα­τα; Ένα με­γά­λο βήμα μπρος… στην κα­τα­στρα­τή­γη­ση των δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των. Τα ελι­κό­πτε­ρα πε­τούν πάνω από τις γαλ­λι­κές πό­λεις, στους δρό­μους των οποί­ων έχει εμ­φα­νι­στεί ο στρα­τός. Η κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης δίνει στην κυ­βέρ­νη­ση το δι­καί­ω­μα να απα­γο­ρεύ­ει συ­γκε­ντρώ­σεις, να λο­γο­κρί­νει, να ει­σβάλ­λει σε σπί­τια κ.ο.κ. Λίγο πριν ανα­φω­νή­σει «Ζήτω η Δη­μο­κρα­τία!» ο Ολάντ είχε ανα­κοι­νώ­σει την επέ­κτα­ση της κα­τά­στα­σης έκτα­κτης ανά­γκης στη χώρα για άλ­λους 3 μήνες!

Πα­ράλ­λη­λα ανοί­γει η συ­ζή­τη­ση για τη συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση (που θα επι­χει­ρη­θεί να ψη­φι­στεί στη διάρ­κεια αυτών των 3 μηνών) που θα λύνει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο τα χέρια της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας (δεν θα χρειά­ζε­ται καν να προ­κη­ρυ­χθεί η κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης, δεν θα είναι ανα­γκαίο να πε­ρά­σει από το κοι­νο­βού­λιο η χρο­νι­κή επέ­κτα­σή της). Η Γαλ­λι­κή Δη­μο­κρα­τία, στρέ­φε­ται ενά­ντια στα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, γιατί… υπε­ρα­σπί­ζε­ται τις αξίες του Δια­φω­τι­σμού.

Ανά­με­σα στα μέτρα που ανα­κοί­νω­σε ο Ολάντ, προ­βλέ­πο­νται προ­σλή­ψεις 5.000 αστυ­νο­μι­κών τα επό­με­να 2 χρό­νια, καμία πε­ρι­κο­πή στον γαλ­λι­κό στρα­τό τα επό­με­να 4 χρό­νια και αύ­ξη­ση δα­πα­νών για τα μέτρα ασφα­λεί­ας. Ο Ολάντ ση­μεί­ω­σε ότι «η ασφά­λεια είναι πιο ση­μα­ντι­κή από τους κα­νο­νι­σμούς της ΕΕ για τους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς των κρα­τών-με­λών». Μικρό δείγ­μα των προ­τε­ραιο­τή­των των αρ­χου­σών τά­ξε­ων και των πο­λι­τι­κών ελίτ. Η πείνα, η φτώ­χεια, η ανερ­γία, η πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση δεν είναι πιο ση­μα­ντι­κές από τους κα­νο­νι­σμούς της ΕΕ, αλλά όταν το ζή­τη­μα είναι η κα­τα­σταλ­τι­κή θω­ρά­κι­ση του κρά­τους όλα επι­τρέ­πο­νται…

Οι ανα­φο­ρές στον ξε­χω­ρι­στό ρόλο της «Ρε­που­μπλίκ», που υπο­τί­θε­ται πως εκ­φρά­ζει τις αξίες της Γαλ­λι­κής Επα­νά­στα­σης έχουν γίνει κα­κό­γου­στο αστείο αν ανα­λο­γι­στεί κα­νείς την πο­λι­τι­κή του γαλ­λι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού σε όλη τη διάρ­κεια του 20ου αιώνα. Το γαλ­λι­κό κρά­τος έχει πάψει εδώ και πάρα πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες να έχει κά­ποια σχέση με τις ιδέες του 1789. Για τους με­τα­νά­στες και τους σύγ­χρο­νους «άθλιους» στα γκέτο, για τις δη­μο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες, για τα θύ­μα­τα της αποι­κιο­κρα­τί­ας πα­λιό­τε­ρα και του ιμπε­ρια­λι­σμού σή­με­ρα, η «Ρε­που­μπλίκ» έχει ταυ­τι­στεί με το ρα­τσι­σμό, την κα­τα­πί­ε­ση, τον πό­λε­μο, τις δο­λο­φο­νί­ες.

Με τη ση­με­ρι­νή αυ­ταρ­χι­κή κα­τρα­κύ­λα, αυτό θα έπρε­πε να είναι εμ­φα­νές και στον πλέον δύ­σπι­στο. Κι όμως. Δυ­στυ­χώς με­γά­λο τμήμα της γαλ­λι­κής Αρι­στε­ράς εξα­κο­λου­θεί να φα­ντα­σιώ­νε­ται την ύπαρ­ξη μιας κά­ποιας «δια­φω­τι­σμέ­νης Γαλ­λί­ας» που την οδη­γεί συχνά στην αφω­νία: είτε πρό­κει­ται για εξορ­μή­σεις του γαλ­λι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού στη Λιβύη, το Μαλί, τη Συρία, είτε πρό­κει­ται για την κα­τα­πί­ε­ση των μου­σουλ­μά­νων, είτε για την εξέ­γερ­ση στα προ­ά­στια το 2005, είτε για τα ση­με­ρι­νά γε­γο­νό­τα. Αυτή η πο­λι­τι­κή πα­ρά­δο­ση κα­τα­λή­γει σή­με­ρα σε ένα ιστο­ρι­κό έγκλη­μα: την συμ­με­το­χή στην «εθνι­κή ενό­τη­τα» που κα­τα­στρα­τη­γεί τα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Στη ψη­φο­φο­ρία στη Βουλή, μόνο 6 βου­λευ­τές κα­τα­ψή­φι­σαν την 3μηνη πα­ρά­τα­ση της κα­τά­στα­σης έκτα­κτης ανά­γκης (3 Πρά­σι­νοι και 3 Σο­σια­λι­στές). Οι βου­λευ­τές του ΚΚ Γαλ­λί­ας υπερ­ψή­φι­σαν την από­φα­ση, (επα­να­λαμ­βά­νο­ντας το χει­ρό­τε­ρο λάθος στην ιστο­ρία αυτή της πο­λι­τι­κής πα­ρά­δο­σης «υπε­ρά­σπι­σης της Γαλ­λι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας»: την συ­ναί­νε­ση στις υπε­ρε­ξου­σί­ες που συ­γκέ­ντρω­σε η γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση τη δε­κα­ε­τία του ’50 κατά τη διάρ­κεια του πο­λέ­μου ενά­ντια στην αλ­γε­ρι­νή επα­νά­στα­ση).

Στην ψη­φο­φο­ρία στο κοι­νο­βού­λιο στή­ρι­ξη στην πο­λι­τι­κή Ολάντ έδω­σαν και οι βου­λευ­τές που θε­ω­ρού­νται πιο κοντά στην «συ­νι­στώ­σα» του Με­τώ­που της Αρι­στε­ράς, Ensemble, αν και η ίδια η Ensemble έχει πάρει θέση ενά­ντια στα αντι­δη­μο­κρα­τι­κά μέτρα. Το Αρι­στε­ρό Κόμμα του Με­λαν­σόν, που πήρε θέση ενά­ντια στην κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης, δεν έχει κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση.

Ο αγώ­νας για την υπε­ρά­σπι­ση των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών θα είναι κρί­σι­μο μέ­τω­πο για τους Γάλ­λους συ­ντρό­φους. Όπως ση­μειώ­νει σε κεί­με­νο που απαι­τεί την άμεση άρση της «έκτα­κτης ανά­γκης» το NPA: «Υπ’ αυτές τις συν­θή­κες, πώς θα εκ­φρά­σου­με την οργή μας και την αλ­λη­λεγ­γύη μας στα θύ­μα­τα; Πώς θα δια­μαρ­τυ­ρη­θού­με για τις απο­λύ­σεις στην Air France και αλλού, πώς θα δια­μαρ­τυ­ρη­θού­με ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό, ενά­ντια στους πο­λέ­μους;».

Ο αγώ­νας αυτός θα είναι δύ­σκο­λος. Ωστό­σο υπάρ­χουν ήδη κά­ποια πρώτα θε­τι­κά δείγ­μα­τα.

Στους «συ­νή­θεις υπό­πτους», NPA και LO που πάντα έπαιρ­ναν θέση ενά­ντια στο γαλ­λι­κό κρά­τος και δεν υπέ­κυ­πταν στις πιέ­σεις «ένω­σης γύρω από την Ρε­που­μπλίκ», προ­στί­θε­νται σε πο­λι­τι­κό επί­πε­δο οι φωνές του Αρι­στε­ρού Κόμ­μα­τος και της Ensemble. Στο εσω­τε­ρι­κό του ίδιου του ΚΚΓ το κλίμα είναι εκρη­κτι­κό μετά την ξε­διά­ντρο­πη στάση των βου­λευ­τών του. Η δη­μό­σια δια­φω­νία μιας από τις ιστο­ρι­κές το­πι­κές ορ­γα­νώ­σεις του ΚΚ στο Πα­ρί­σι μάλ­λον είναι μόνο η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου.

Στο κοι­νω­νι­κό πεδίο, η Ένωση Δι­κα­στι­κών πήρε θέση ενά­ντια στην αντι­δη­μο­κρα­τι­κή εκτρο­πή. Αλλά το πιο ση­μα­ντι­κό νέο είναι η στάση της CGT, της με­γα­λύ­τε­ρης ερ­γα­τι­κής συ­νο­μο­σπον­δί­ας. Η εμ­φά­νι­ση της υπο­γρα­φής της σε μια «άχρω­μη κι άοσμη» ανα­κοί­νω­ση της Intersindical (το «συ­ντο­νι­στι­κό» των συ­νο­μο­σπον­διών) προ­κά­λε­σε αρ­χι­κά ανη­συ­χία. Ακο­λού­θη­σε ένα μπα­ράζ ανα­κοι­νώ­σε­ων το­πι­κών και κλα­δι­κών ενώ­σε­ων που κα­τήγ­γει­λαν την γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση και κή­ρυσ­σαν ανυ­πα­κοή στην «έκτα­κτη ανά­γκη» κι έπει­τα η ανα­κοί­νω­ση της κε­ντρι­κής ηγε­σί­ας που κα­ταγ­γέ­λει το ρόλο του γαλ­λι­κού κρά­τους, αρ­νεί­ται την κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης και την «εθνι­κή ενό­τη­τα» στους χώ­ρους δου­λειάς, δη­λώ­νο­ντας πως οι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες θα συ­νε­χι­στούν.

Το πρώτο πλήγ­μα στο μα­ζι­κό κί­νη­μα δό­θη­κε ήδη: Η μα­ταί­ω­ση των με­γά­λων δια­δη­λώ­σε­ων για την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή που θα γί­νο­νταν στο Πα­ρί­σι. Αλλά ήρθαν και οι πρώ­τες απα­ντή­σεις: Στην Του­λού­ζη, πε­ρί­που 17.000 άν­θρω­ποι δια­δη­λώ­σε­ων ενά­ντια στον πό­λε­μο. Στο Πα­ρί­σι, χι­λιά­δες δια­δή­λω­σαν την αλ­λη­λεγ­γύη τους στους πρό­σφυ­γες και τους με­τα­νά­στες. Και οι δύο κι­νη­το­ποι­ή­σεις, πήραν «ντε­φα­κτο» και χα­ρα­κτή­ρα αμ­φι­σβή­τη­σης και κα­ταγ­γε­λί­ας του αυ­ταρ­χι­σμού. Στο Πα­ρί­σι, η αστυ­νο­μία επι­τέ­θη­κε στους δια­δη­λω­τές.

Ο αγώ­νας θα είναι σκλη­ρός και διαρ­κής. Αλλά είναι πο­λύ­τι­μο το ότι η αντί­στα­ση ξε­κι­νά άμεσα, σπά­ζο­ντας το «μού­δια­σμα».

Αντί­στοι­χα κα­θή­κο­ντα ίσως προ­κύ­ψουν σε όλη την Ευ­ρώ­πη. Αλλά -όπως δί­δα­ξε η εμπει­ρία μετά την 11η Σε­πτέμ­βρη 2001 στις ΗΠΑ- δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με να «στα­μα­τή­σει η μπόρα», γιατί θα δη­μιουρ­γη­θεί ένα ανε­ξέ­λεγ­κτο τέρας το οποίο θα είναι πολύ πιο δύ­σκο­λο να αντι­με­τω­πι­στεί.

Σή­με­ρα, που η «έκτα­κτη ανά­γκη» ίσως απο­κτή­σει συ­ναί­νε­ση λόγω του φόβου και της οργής για το δο­λο­φο­νι­κό χτύ­πη­μα, πρέ­πει να αντι­στα­θού­με. Να θυ­μί­σου­με πως «όποιος θυ­σιά­ζει την ελευ­θε­ρία του για την ασφά­λειά του στο τέλος χάνει και τα δύο». Να θυ­μί­σου­με πως η πε­ρι­στο­λή των ελευ­θε­ριών ξε­κι­νά πάντα από την πιο μι­ση­τή, πε­ρι­θω­ρια­κή κοι­νω­νι­κή κα­τη­γο­ρία, για να εμπε­δω­θεί πιο εύ­κο­λα. Και όταν έχει πια εμπε­δω­θεί, θα βρει τον επό­με­νο στόχο της, αλλά θα είναι αργά να αντι­στα­θού­με πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά, αν κά­νου­με το πρώτο βήμα απο­δο­χής της «για κά­ποιους».

Να θυ­μί­σου­με πως η «κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης» που στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σε τη Βαλ­τι­μό­ρη για να «προ­στα­τέ­ψει τους κα­τοί­κους από την τρο­μο­κρα­τι­κή απει­λή» εφαρ­μό­στη­κε στη συ­νέ­χεια στο Φέρ­γκιου­σον, ενά­ντια στον «εχθρό-λαό» που ξε­ση­κω­νό­ταν απαι­τώ­ντας ένα τέλος στην αστυ­νο­μι­κή βία, το ρα­τσι­σμό και την κα­τα­στο­λή…

Αναδημοσίευση από rproject

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here