Πως τα μνημόνια μας έκαναν «Σικάγο» μέσα σε πέντε χρόνια

Του ΝΑΣΟΥ ΧΑΤΖΗΤΣΑΚΟΥ

Στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 μια από τις φράσεις κλισέ για όσους αναφέρονταν στην αύξηση της εγκληματικότητας ήταν… «Σικάγο γίναμε». Τα χρόνια πέρασαν από τότε και η Ελλάδα πέρασε σε μια εποχή πλασματικής, και πρόσκαιρης όπως αποδείχθηκε, ευημερίας. Η επαναφορά σε μια σκληρή πραγματικότητα με την εφαρμογή των δυσβάστακτων για την πλειονότητα των εργαζομένων μνημονίων έφερε ξανά στο προσκήνιο την φράση κλισέ των προηγούμενων δεκαετιών. Αυτή τη φορά όχι για τα ζητήματα της εγκληματικότητας αλλά των εργασιακών δικαιωμάτων, των πάλαι ποτέ… «κεκτημένων», τα οποία με «δρεπανηφόρες» νομοθετικές διαδικασίες «επέστρεψαν» έναν αιώνα πίσω την περίοδο 2010 – 2014.

Ετσι, 129 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη εξέγερση στο Σικάγο, στην Ελλάδα που εν έτει 2015 «παλεύει» να βγει από τη «μέγγενη» των μνημονίων, ο εορτασμός της φετινής Εργατικής Πρωτομαγιάς βρίσκει τους εργαζομένους της χώρας να διεκδικούν, δικαίως, δικαιώματα τα οποία «κουρεύτηκαν» και -μέχρι πριν από 5 χρόνια- θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτα.

Ο κόσμος της εργασίας και δη οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα, από το 2010 (με την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου από την κυβέρνηση του ΓΑΠ) και μετά (το δεύτερο καίριο «χτύπημα» έγινε με τις ετσιθελικές, νομοθετικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης Παπαδήμου) έχασαν τα πλέον βασικά δικαιώματα, αυτά τα οποία θεωρούνται δεδομένα σχεδόν σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου. Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις μπήκαν στην «κατάψυξη», οι αμοιβές «κουρεύτηκαν» και οι ελάχιστοι μισθοί, όπως είχαν προκύψει μέσα από συμφωνίες των εργοδοτικών με τους εργατικούς φορείς, μειώθηκαν πάνω από 22%, ο θεσμός της Μεσολάβησης και Διαιτησίας «ακρωτηριάστηκε» και ένα «τσουνάμι» ατομικών συμβάσεων με «α λα καρτ» δικαιώματα, ανάλογα με τα «θέλω» του κάθε εργοδότη, «έπνιξε» την αγορά.

Το νομοθετικό πλαίσιο – «γκιλοτίνα» το οποίο διαμορφώθηκε από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου όχι μόνο τηρήθηκε με «μνημονιακή ευλάβια» από τους κ.κ. Α. Σαμαρά και Ε. Βενιζέλο, στα χέρια των οποίων πέρασε η εξουσία από τα μέσα του 2012 και μετά, αλλά τουναντίον ενισχύθηκε και έγινε ακόμη πιο δυσβάστακτο για τη μεγάλη πλειονότητα του κόσμου της εργασίας. Οι αμοιβές έγιναν «λάστιχο» και με την αφομοίωση των μνημονιακών νόμων από την αγορά, την περασμένη διετία η αγορά εργασίας από τη «γενιά των 700 ευρώ» της περιόδου 2004 – 2009, πέρασε στη γενιά των 300 έως –στην καλύτερη περίπτωση- 500 ευρώ.

Πλέον, η νέα κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι τα βασικά δικαιώματα του κόσμου της εργασίας τα οποία «κουρεύτηκαν» το χρονικό διάστημα 2010 – 2014 θα επανέλθουν. Ηδη, στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΟΚΕ) έχει φτάσει σχέδιο νόμου του υπουργού Εργασίας Π. Σκουρλέτη, μέσω του οποίου, μεταξύ άλλων, προωθείται η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, η αύξηση του κατώτατου μισθού (από τα 510,9 ευρώ για τους κάτω των 25 ετών και τα 586 ευρώ για τους μεγαλύτερους ηλικιακά) στα προ μνημονίων επίπεδα των 751 ευρώ το μήνα, μικτά, καθώς και η ενεργοποίηση του θεσμού της Μεσολάβησης και Διαιτησίας.

Φυσικά, οι διατάξεις του νομοσχεδίου θα εφαρμοστούν εφόσον κατατεθεί, όπως έχει υποσχεθεί η πολιτική ηγεσία του υπ. Εργασίας στη Βουλή μέσα στο Μάιο και ψηφιστεί. Η εξέλιξη αυτή θα κριθεί από τις διαπραγματεύσεις που πραγματοποιούνται ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους εταίρους – δανειστές οι οποίοι εξαρχής, από το 2010 και μετά, υποστήριξαν πολιτικές αποφάσεις οι οποίες μετέτρεψαν την Ελλάδα σε μια ειδική οικονομική ζώνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here