Πέθανε σε ηλικία 104 ετών ο πραξικοπηματίας Στέλιος Παττακός

Έφυγε από τη ζωή λίγο πριν κλείσει τα 104 του χρόνια  ο τελευταίος εν ζωή  των πρωτεργατών του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967,  Στυλιανός Παττακός.

Ο πραξικοπηματίας, σύμφωνα με πληροφορίες υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί σε κλειστό κύκλο τη Δευτέρα ή την Τρίτη, πιθανότατα στην Αγία Παρασκευή Ρεθύμνου -τόπο καταγωγής του.

Ο Παττακός υπήρξε μέλος της τριμελούς ηγετικής ομάδας με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τον Νικόλαο Μακαρέζο που πρωτοστάτησε στην εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Ήταν το δεύτερο σημαντικότερο στέλεχος της Χούντας μετά τον Παπαδόπουλο.

Τον Απρίλιο του 1967, μετά την εκδήλωση πραξικοπήματος ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών, μέχρι το 1971, οπότε και ανέλαβε αντιπρόεδρος της χούντας των Συνταγματαρχών ως το 1973.

Στο επιχειρησιακό κομμάτι του πραξικοπήματος, ο ρόλος του Παττακού ήταν μακράν ο πιο σημαντικός κρίκος, καθώς, ως διοικητής του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων, ήλεγχε τις μονάδες των Τεθωρακισμένων και ήταν αυτός που έδωσε την εντολή να κατέβουν τα τανκς στην Αθήνα για να καταλυθεί το πολίτευμα.

Είχε διοριστεί σ’ αυτή τη θέση το 1966 ως έμπιστος «εθνικόφρων» από την κυβέρνηση των Αποστατών που φοβόταν τη άνοδο της δημοτικότητας του Ανδρέα Παπανδρέου και ήθελε να ελέγχει τις στρατιωτικές δυνάμεις μέσα και γύρω από την Αθήνα «διά παν ενδεχόμενον».

Μετά την πτώση της χούντας Ιωαννίδη, συνελήφθη στις 23 Οκτωβρίου 1974 και μεταφέρθηκε στην Κέα, ενώ στις 20 Ιανουαρίου 1975 προφυλακίστηκε. Στη δίκη που ακολούθησε το Πενταμελές Εφετείο υπό την προεδρία του Γιάννη Ντεγιάννη τον έκρινε ένοχο στάσης και εσχάτης προδοσίας και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη από την πολιτική εξουσία.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 αποφυλακίστηκε «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του» με την υποχρέωση να δίνει το παρόν ανά 15 ημέρες στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και ανά 5 μήνες στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.

Μετά την αποφυλάκισή του, ο Παττακός σε συνεντεύξεις του συνέχιζε να εκφράζει ακραίες απόψεις.

Μέχρι τέλους παρέμεινε αμετανόητος. Για τις πράξεις του την περίοδο εκείνη δήλωνε διαρκώς ότι δεν μετάνιωσε και δε θα μετανιώσει ποτέ. «Ο στρατηγός που εκτελεί κάποιαν ενέργειαν, προηγουμένως την μελετά πολύ. Όταν την μελετήσει και αποφασίσει να την εκτελέσει, την εκτελεί και δεν μετανοεί. Γιατί να μετανοήσω που έκανα την 21η Απριλίου; Δεν μετανοώ καθόλου!», έλεγε χαρακτηριστικά σε συνεντεύξεις του μετά την αποφυλάκισή του.

Ισχυριζόταν επίσης ότι «η Χούντα έσωσε την Ελλάδα από σχεδιαζόμενη σοσιαλιστική δικτατορία του Ανδρέα Παπανδρέου που θα έβαζε την Ελλάδα στο Ανατολικό Μπλοκ». Αρνιόταν επίσης κατ’ επανάληψη ότι έγιναν βασανισμοί πολιτικών κρατουμένων επί χούντας, με εξαίρεση τον Παναγούλη και τον Μουστακλή, για τους οποίους έλεγε : «Τα ήθελαν και τα έπαθαν».

Μεταξύ άλλων, υποστήριζε ότι σωστά εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης γιατί ήταν κατάσκοπος, ενώ κατηγόρησε και την μεταπολιτευτική δημοκρατία: «Ο Μπελογιάννης ήτο ένας σκληρός κομμουνιστής ο οποίος είχε ενεργό ρόλο στη σφαγή του Μελιγαλά το 1944. Του εδώθη το φωτοστέφανο του ήρωα και του λαϊκού αγωνιστή ενώ ήτο ένας κομμουνιστής που μαζί με την οργάνωσή του ενεργούσε κατασκοπευτικώς υπέρ του Ανατολικού Μπλοκ, υπέρ της Σοβιετικής Ενώσεως.[…] Ήτο προδότης, εφαρμόστηκε ο νόμος και ο στρατιωτικός κανονισμός και ορθώς εκτελέστηκε. Ο Μπελογιάννης δεν ήτο ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο, αλλά ο άνθρωπος με τον ασύρματο. Όταν τον έπιασαν, ασύρματο είχε μαζί του. Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης τον εξόντωσε. Τα λένε εξάλλου και οι ίδιοι οι κομμουνιστές σήμερα.», είχε πει.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Προ τετραετίας η κόρη του έλεγε ότι πλέον δεν ακούει καλά και κοιμάται πάρα πολύ. Πρόσφατα είχε κοντέψει  να χάσει το μάτι του. Έφερνε γιατρούς στο σπίτι γιατί  εκείνος δεν μπορεί να βγει έξω και να περπατήσει. Στα 98 του είχε βάλει  βηματοδότη. Για τη νοσηλεία του πλήρωναν τα παιδιά του αφου δεν είχε περίρθαλψη και σύνταξη

Δύο ημέρες πριν είχε διαπραχθει λησεία στο σπίτι του στα Άνω Πατήσια, κατά την οποία τρεις άγνωστοι δράστες χτύπησαν και ακινητοποιησαν στις 5 το πρωί την Ουκρανή γηροκόμο που τον περιποιειτο (ο ίδιος κοινόταν στο κρεβάτι του) και απέσπασαν μεταξύ άλλων κοσμήματα και το «Παράσημο Ανδρείας» που του είχε απονεμηθεί το 1946

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here