Μαύρος Νοέμβριος στο Παρίσι

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

Το Παρίσι ακόμα και αν δεν έχεις πάει, το έχεις ονειρευτεί. Έχεις δημιουργήσει φαντασιώσεις, που άλλοτε ξέρεις τις μικροπηγές τους και άλλοτε όχι. Όταν μαθαίνεις στο σχολείο για το Διαφωτισμό, θα «επισκεφτείς» και το Παρίσι. Αλλά και μετά απ’ αυτό θα έχεις ονειρευτεί πού θέλεις να ερωτευτείς, που θέλεις να ζήσεις ένα μέρος της ζωής σου περνώντας από τα περίφημα «καφέ» του διαβάζοντας και γράφοντας για να καθησυχάσεις κάπως τις ψευδαισθήσεις της συμμετοχής σου στον κόσμο των διανοούμενων.

Μπορεί να είναι η Νέα Υόρκη η πόλη του Κόσμου, αλλά το Παρίσι ποτέ δεν θα χάσει τον πιο όμορφο τίτλο, της πόλης των Γραμμάτων και του Φωτός. Και όχι μόνο αυτό. Ήταν και είναι πάντα το κέντρο του πολιτικού φιλελευθερισμού και της προαγωγής των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Εδώ είναι το μεγάλο κοινωνικό εργαστήριο των σύγχρονων εποχών. Από εδώ ξεκίνησε η νεωτερική περίοδος. Η βαριά κληρονομιά της Γαλλικής επανάστασης – με το μεγαλειώδες αξιακό τρίπτυχο της ισότητας, της αδελφοσύνης και της ελευθερίας – και του Γαλλικού Μάη – με την κουλτούρα της αμφισβήτησης σε κάθε μορφή εξουσίας και χειραγώγησης του ανθρώπου – δίνει στο Παρίσι μια διαρκή φωτεινότητα.

Η ωμή δολοφονική επέμβαση των μεγάλων σκοταδιστών της εποχής, των τζιχαντιστών, προκάλεσε μια φαινομενικά βαθιά ρωγμή στο ευρωπαϊκό ιδεώδες, στο ουμανιστικό στερέωμα της Δύσης. Οι ζωές των ανθρώπων που χάθηκαν είναι το σκληρό τίμημα της τυφλής βίας, και κανένας λόγος δεν μπορεί να αιτιολογήσει τη βαρβαρότητα. Όλοι μας είμαστε αλληλέγγυοι για τον πόνο και στην οδύνη που τόσο άδικα προκλήθηκε σε πολίτες ανυποψίαστους από κάθε έννοια απειλής της ύπαρξής τους.

Ο Μαύρος Νοέμβρης στο Παρίσι δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετασχηματίσει την ανθρωπιστική κουλτούρα λαών και εθνών και να πάρει τη μορφή ανταπόδοσης της βαρβαρότητας και της μετατροπής της Ευρώπης σε φρούριο. Οι χιλιάδες πρόσφυγες που πνίγονται μαζί με τα παιδιά τους σ’ όλο το πλάτος της Μεσογείου και στο Αιγαίο μας δεν έχουν καμιά σχέση με τη φρίκη των τζιχαντιστών – αυτοί άλλωστε είναι και τα μεγάλα θύματα του πολέμου. Οι πρόσφυγες αυτοί είναι με το μέρος της Ευρώπης του πνεύματος του Βαλερύ και του Καμύ και ονειρεύονται την Ευρώπη για τη σωτηρία της ζωής των αψηφώντας το θάνατο των μαζικών πνιγμών. Είναι οι κατατρεγμένοι της σύγχρονης εποχής!

Η χώρα μας βρίσκεται στο μεταίχμιο της σύγκρουσης και οφείλει να είναι ταυτόχρονα και χώρος υποδοχής των πραγματικών προσφύγων αλλά και χώρος ασφάλειας για το λαό της και για τους λαούς της Ευρώπης. Όσο δύσκολη και αν είναι η όλη κατάσταση οφείλουμε να δώσουμε μάχη για τα ιδανικά και τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή και στην Ευρώπη. Οι ευρωπαίοι έχουν πάθος με την ασφάλεια. Έχουν βιώσει το μεγάλο πόλεμο του φασισμού και του ναζισμού και δεν θέλουν καμιά υποψία απειλής στην ειρηνική διαβίωση.

Είναι κρίμα που ένα μεγαλόσχημο μέλος της …αριστερής κυβέρνησης στο πρόσφατο παρελθόν είχε αφήσει υπαινιγμούς για αδυναμία προστασίας των συνόρων μας και για εισροή μελών του Ισλαμικού Κράτους στις χώρες της Ευρώπης παρουσιάζοντάς το μάλιστα ως στοιχείο διαπραγμάτευσης στη συζήτηση για την κρίση στη χώρα μας. «Η απειλή των εισερχόμενων εξτρεμιστικών στοιχείων δεν θα αυξηθεί μόνο για την Ελλάδα αλλά και για το σύνολο της Δύσης», δήλωνε με περισσή αφέλεια και με ακόμα περισσότερη ανοησία για να δημιουργήσει τις αγαπητές του λαϊκίστικες εντυπώσεις. Είναι ο ίδιος ο πατριδοκάπηλος που συγχέει σκόπιμα τη δική του δημαγωγία με τις μεγάλες ιστορικές παρακαταθήκες μας και τη χωρίς όρια ανοησία του με το ιστορικό Κούγκι. Είναι ο υπουργός της Άμυνάς μας (!), τον οποίο ο ελληνικός λαός τον επανεξέλεξε για να συνεχίσει το εθνοσωτήριο έργο του της μεγάλης και ιστορικού χαρακτήρα εξαπάτησης, της «κατάργησης» των Μνημονίων με την υπερψήφιση ενός χειρότερου Μνημονίου!

Το Παρίσι είναι το σύγχρονο σύμβολό μας για την προαγωγή της ειρήνης και των ανθρωπιστικών αξιών. Ο Μαύρος Νοέμβρης του δεν πρέπει να αποτελέσει στοιχείο υιοθέτησης πολέμου που θα πλήξει αθώους πολίτες στη Συρία. Οι μεγάλοι αδικημένοι της σημερινής εποχής δεν μπορούν και δεν πρέπει να βρεθούν ανάμεσα σε «διασταυρούμενα πυρά». Είναι ευθύνη της Ευρώπης να διαφυλάξει το ιερό αγαθό της ζωής των. Μόνο έτσι τιμά τη μνήμη των αθώων θυμάτων του Παρισιού. Μόνο έτσι προάγει τις αξίες και την κουλτούρα του Διαφωτισμού και του Ανθρωπισμού.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here