Η εσωκομματική προ και μετα-συνεδριακή φαγωμάρα στον ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την αποχώρηση των «Λαφαζανικών» από το ΣΥΡΙΖΑ το 2015, το κλιμα στις ενδοκοματτικες σχέσεις είναι αρκετά πιο κοντά στην επιφανειακή ειρήνη και ομοιογένεια, καθώς το πιο αριστερό κομμάτι έφυγε και οι «53» που απόμειναν (οι μισοί περίπου, γιατί και από αυτούς αρκετοί αποχώρησαν επισης το 2015), δεν προκαλούν τριβές και διαφωνίες ουσίας

Βασικός εκφραστής τους είναι εξάλλου ο Τσακαλώτος

Στο νέο κομματικό χάρτη κυριαρχεί η λεγομένη ενωτική κίνηση στην οποία επικεφαλής είναι ο Νίκος Παππάς, ή οι λεγόμενοι «προεδρικοί», που δίνουν έμφαση στο πρόσωπο του Τσίπρα και στις επιλογές του και όπου όμως κάτω από αυτή την ομπρέλα πιέζουν για κυρίως σοσιαλδημοκρατικές αλλαγές

Δεύτερη (σε «φασαρία» όμως και όχι σε ουσία), είναι η σχετικά ενοχλητική για τους υπόλοιπους ομάδα των «53», που ας πούμε είναι οι εναπομείναντες αριστεροί της υπόθεσης και οι οποίοι στην κυβέρνηση υποτίθεται ότι έχουν ως άνθρωπό τους τον Τσακαλώτο. Στους 53 είναι και η Τασία Χριστοδουλοπούλου (παλιά από το Ρήγα)  και ο Π. Λάμπρου

Υπάρχει επίσης  η σοσιαλδημοκρατική, πασοκογενής  και πιο «δεξιά» από όλες τις τάσεις  Πλατφόρμα 2010, που εκπροσωπείται και με το παραπάνω στην κυβέρνηση και σε πόστα (Δ. Παπαδημούλης, Γ. Μπαλάφας, Κ. Ζαχαριάδης, Π. Ρήγας, Ρ. Δούρου)

Πασοκογενείς βέβαια είναι και οι Κουρουπλής, Μητρόπουλος (που μας τελείωσε απο πέρσι) και πολλοί άλλοι, που δεν ανήκουν στην Πλατφόρμα αλλά είναι απο τους συνητηρητικους και ρεαλιστικότατους,αρκετά πιο εγωπαθείς από τους άλλους, με πολλά χαρακτηριστικά παλαιοκομματισμού

Αριθμητικά,  η τάση των «ψιλοσοσιαλδημοκρατών» και ΠΑΣΟΚογενών  είναι αρκετά υπολογίσιμη και πιέζει για περισσότερα ανοίγματα προς τα κεντρώα «σοσιαλιστικά» κόμματα, με αποτέλεσμα οι των «53» που έχουν απομείνει να έχουν την αίσθηση ότι είναι απαραίτητοι για να αναστείλουν την πλήρη πασοκοποίηση του κόμματος

Υπάρχουν και οι ανένταχτοι, που παίζουν ιδιαίτερα  ενεργητικό ρόλο και που λογικά θα εντάσσονταν στην αριστερά του κομματος,  αλλά δεν «παίζουν» με τους «53» -π.χ. ο  Νίκος Βούτσης, ο Νίκος Φίλης και ο Πάνος Σκουρλέτης. 

Επί της ουσίας δεν αναμένεται καμία διαφοροποίηση και με εξαίρεση τη γρίνα και τη στενοχώρια για το μνημονιακό πρόγραμμα, όλες αυτές οι τάσεις είναι απολύτως ενταγμένες στη λογική «του ρεαλισμού»

Με πίεση του Παππά και άλλων έγινε απο πέρσι μια προσπάθεια να «ανοίξει» το κόμμα και σε άλλα μέλη, όμως δεν λειτούργησε όσο θα ήθελαν γιατί ο πολίτης έχει φτάσει από καιρό στο σημείο να απαξιώνει τα κόμματα και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε και τη γοητεία του διαφορετικού, ουδείς είχε διάθεση να ενταχθεί (πλην με την ελπιδα «να βολευτεί»)

Οσοι αριστεροί απέμειναν (στα περίπου 20.000 συνολικά μελη από τα οποία ενεργά δεν είναι ούτε το 25%) ουσιαστικά έμειναν επειδή δεν ήθελαν «να παραδώσουν τα κλειδιά του κόμματος» στους πασοκογενείς και ειχαν μια φρούδα ελπίδα να  μεταστρέψουν την κατάσταση από την υποταγή και το συμβιβασμένο ρεαλισμό. Η επιλογή αυτή (του «ρεαλισμού») ήταν και παραμένει κάτι  ολότελα ξένο στην αριστερή αγωνιστικότητα, πλην όμως κυριάρχησαν όσοι είπαν «ο λαός δεν θέλει να βγει από την ΕΕ» και εκεί κρίθηκε και το παιχνίδι μέχρι τέλους.

Ανεξαρτήτως όλων αυτών όμως, επι της ουσίας, η κυβέρνηση είχε εξαρχής αποσαφηνίσει ότι δεν είχε ουδεμία σχέση  πλέον με το κόμμα

Η φαγωμάρα όπως σε όλα τα κόμματα αφορά τώρα  κυρίως σε μικρο-οφίτσια και σε αύξηση της εσωκομματικής επιρροής, για να αισθάνεται ο καθένας ότι παίζει κάποιο ρόλο, μια λύση στο ανθρώπινο (πλην όχι πολιτικό) πρόβλημα των υπαρξιακών αδιεξοδων που οδηγούν κάποιον σε έναν φορέα και όπου παραμένει είτε επειδή αισθάνεται ότι κάτι κάνει είτε επειδή δεν έχει βρει κάτι καλύτερο

Οι εκτιμήσεις συγκλίνουν ότι στο συνέδριο και στην Κεντρική Επιτροπή θα πλειοψηφίσει η «ρεαλιστικότατη»  κίνηση των προεδρικών ή ενωτικών -τα μέλη της δε πλέον θα είναι 155 και όχι 201

Ο Νίκος Βούτσης πάντως, έχει ήδη δώσει πρόγευση από την κριτική που αναμένεται να ασκήσει στο συνέδριο, μιλώντας για… συμπεριφορές προσωπικής στρατηγικής και αλαζονείας.

Συγκεκριμένα, σε άρθρο του στην Αυγή, ανέφερε:

«Η διαδικασία αυτή ( του Συνεδρίου) πρέπει να αγγίξει και την κριτική αποτίμηση πρακτικών και νοοτροπιών που εμφανίζονται –έστω και πολύ περιορισμένα προσώρας- ως διαχρονικά συμπτώματα των δομών διακυβέρνησης και εξουσίας», γράφει χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της Βουλής και συνεχίζει: «Πελατειακά συστήματα, αποστασιοποίηση από την κοινωνία που αγωνιά και προβληματίζεται, συμπεριφορές προσωπικής στρατηγικής και αλαζονείας, έλλειψης συντονισμού και αδυναμία διαμόρφωσης σχέσεων συνεργασίας μέσα στην κοινή προσπάθεια πρέπει να εκλείψουν απολύτα».

Ο πρωθυπουργός θα ανοίξει τις εργασίες του συνεδρίου αύριο το βράδυ και αυτές θα ολοκληρωθούν την Κυριακή με την εκλογή προέδρου και νέας Κεντρικής Επιτροπης

Επειδή πολλά κυβερνητικά στελεχη ίδρωσαν να εκλεγούν από τις τοπικές οργανώσεις, είναι εμφανής η τάση να αμφισβητηθεί η κυβέρνηση, και πάλι όμως χωρίς καμία ουσιαστική αντιπρόταση, αφού όλοι συμφωνούν στο «διά ταύτα» (δηλαδή, στο «δεν γίνεται αλλιώς» και τα μνημόνια είναι συνυφασμένα με την παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ,  παραμονή που θεωρείται a priori oτι αποτελεί «επιλογή του λαού»).

Μία από τις πιο ηχηρές αμφισβητήσεις ήταν η αποτυχία του  Νίκου Καρανίκα που αποτέλεσε και  προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα στη θέση του υπεύθυνου στρατηγικού σχεδιασμού -δεν βγήκε σύνεδρος στην τοπική Παγκρατίου όπου τον είχαν εντάξει μόλις προ μηνός. Επίσης δεν εξελέγησαν οι βουλευτές  Κώστας Δουζίνας, Χρήστος Μαντάς και Ελένη Σταματάκη. Οριακά εξελέγησαν οι υπουργοί Δημήτρης Βίτσας, Θοδωρής Δρίτσας και Παναγιώτης Κουρουμπλής

Επειδή οι περισσότεροι δεν ανήκουν στην ίδια τάση, δεν επρόκειτο ουσιαστικά για νίκη «τάσεων», αλλά για νίκη μιας επιφανειακής αμφισβήτησης της κυβέρνησης και ένα είδος «αντίστασης» ότι «δεν θα μας κάνετε πιόνια», αντίσταση όμως που εκ των πραγμάτων εξαντλείται σε πολυλογίες στις κομματικές οργανώσεις και σε εκτονώσεις φοιτητικών συλλόγων

 

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here