Δήμητρα Σωτηριάδου: «Η ιστορία των απάτριδων»

 

 

Το «Βρυσάκι», Βρυσακίου 17, Πλάκα,  γιορτάζει πέντε χρόνια δράσης και καλλιτεχνικής δημιουργίας και φιλοξενεί εικαστικούς καλλιτέχνες που έχουν παρουσιάσει το έργο τους στο χώρο από την έναρξή του έως σήμερα.

Η έκθεση που έχει τη σφραγίδα της Δήμητρας Σωτηριάδου  και της  Γιούλη Σπανού. Θα διαρκέσει έως τις 20 Δεκεμβρίου, ώρες λειτουργίας 12.00 – 20.00 καθημερινά.

– Σαν σκούνα και αερικά

Συμμετέχουμε στην επετειακή έκθεση Throw back Vryssaki με το νέο μας έργο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ – Ταξίδι στο φως….στο σκοτάδι». Ενα καράβι, γεμάτο ξεριζωμένους , ένα αερικό με θλίψη και απορία στα μάτια  πάνω σε ένα μπλε βαθύ του Αιγαίου  και σε μια φιλόξενη νησιωτική ακτή, στήσαμε για ένα μήνα,το μικρό μας σκηνικό….ένας ακόμα προβληματισμός, όμως από ξύλο, σκουριά και χαρτοπολτό και ύφασμα.

Το καράβι δε φτάνει πάντα στον προορισμό του, δε γίνεται πάντα η ομπρέλα σωτηρίας για τους πρόσφυγες και μετανάστες….Γίνεται ένα σκοτεινό ταξίδι σε βάθος χρόνου….Η Μεσόγειος μια θάλασσα ελευθερίας και πολιτισμού μετατρέπεται σε καιάδα ψυχών που μόνο περιστασιακά συγκινεί τους «μαέστρους» της ελεύθερης ζωής μας. Το αερικό που αποπνέει τον αέρα της ελευθερίας, της επικοινωνίας των λαών, του  πολιτισμού ,το δρόμο προς το φως, δείχνει τη διέξοδο και φωνάζει «stop the war».

-Στο δικό σας σκηνικό  η θάλασσα συνεχίζει να ξεβράζει …

Βότσαλα, ολοστρόγγυλα, ολόασπρα για να παίξουν οι μικροί απάτριδες μόλις πατήσουν το πόδι τους στη στεριά….Οι πραγματικές εικόνες όμως, όπως οι τόνοι από τα σωσίβια που δείχνουν το επικίνδυνο έως  το μοιραίο ταξίδι των προσφύγων , αιωρούνται στο χώρο σαν ένα κακό όνειρο…..

-Ακτές γεμάτες από πορτοκαλί σωσίβια…

Δίπλα στους ψαράδες, δίπλα στις γυναίκες που κάνουν μπάνιο,στο λιμάνι,όλο το νησί ένα πορτοκαλί χρώμα……που ο ταξιδιώτης το πρωτοδιακρίνει από ψηλά.Από το αεροπλάνο λίγο πριν από την προσγείωσή μου στη Μυτιλήνη πριν από μέρες……αυτό το πορτοκαλί χαλί από σωσίβια στις ακτές του νησιού στην Κράτηγο, έχει καταλάβει το μυαλό μου και την ψυχή μου……Δε χρειάζονται σκληρές ανθρώπινες φωτογραφίες για να με πείσουν για το δράμα που ζουν οι Σύριοι πρόσφυγες και άλλοι μετανάστες…..δε χρειάζονται παιδικά κλάματα, μητρικές αγκαλιές ,φιλόξενα ελληνικά χέρια,μια στοίβα από σωσίβια και σαμπρέλες σε μια ακτή όπως στην Ευθαλού, Σκάλα Συκαμινέα, Κάγια,είναι σαν να διηγούνται την ιστορία τους οι απάτριδες,και οι ιστορίες αυτές δε συνηθίζονται ,γεννούν νέες και διαφορετικές μέρα με τη μέρα,χρόνο με το χρόνο…..

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here