Δέσποινα Μαγκανάρη: «Αναδεικνύοντας….την κουλτούρα»

 

 

ΤουΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Πρόκειται για ένα αντικείμενο νέο μεν στη χώρα μας, πολύ παλιό όμως στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η πολιτισμολογία ως εκπαιδευτική διαδικασία αλλά κι επαγγελματική μετέπειτα δραστηριότητα, ξεκίνησε δειλά – δειλά να αποκτά υπόσταση στη χώρα μας με τη δημιουργία σειράς μεγάλων ιδρυμάτων κυρίαρχα από τη δεκαετία του ’90 αλλά και πανεπιστημιακά με τη δημιουργία ειδικού κλάδου σπουδών από το Ανοικτό Πανεπιστήμιο στη δεκαετία του 2000. Φορείς όπως τα ιδρύματα Ελληνικός Κόσμος, Νιάρχος, Ωνάσης, Γουλανδρή και άλλα, έδωσαν ώθηση στο να ενδιαφερθεί περισσότερος κόσμος για το πολιτιστικό προϊόν ως εργαλείο ανάδειξης της κουλτούρας.

Βλέπετε στην Ελλάδα, δυστυχώς, όλοι συνηθίζουν να αναφέρουν τον πολιτισμό μαζί με τον τουρισμό σαν τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας. Ελάχιστοι όμως επικεντρώνονται σε μια ολιστική προσέγγιση του τι σημαίνει πολιτισμός, από πόσες παραμέτρους αυτός αποτελείται και τελικά πώς ο πολιτισμός παίζει ρόλο στην καθημερινότητα μας.  Mιλάμε με την πολιτισμολόγο Δέσποινα Μαγκανάρη.

-Με τι ακριβώς ασχολείστε;

Με την οργάνωση πολιτισμικών ομάδων και μονάδων και με την προώθηση με κάθε μέσο του πολιτισμού σε μια χώρα που καμώνεται πως ενδιαφέρεται γι’ αυτόν όμως καμία στρατηγική προς αυτήν την κατεύθυνση δεν υπάρχει. Μέσα από εθελοντική κυρίως δράση συμμετείχα κι εξακολουθώ να συμμετέχω σε ιδρύματα, φορείς και οργανισμούς γύρω από αυτό το πεδίο. Το Σωματείο Φιλότης είναι ένα από αυτά, με επικέντρωση την ανάδειξη της επικοινωνίας μεταξύ των ιδρυμάτων που προάγουν τον πολιτισμό στη χώρα μας. Στην Ελλάδα έχει κυριαρχήσει μια κουλτούρα «μοναχικού καβαλάρη». Κάθε ίδρυμα ή οργανισμός δηλαδή να κινείται αυτόνομα. Σωματεία όπως το «Φιλότης» και κάτω από τη μέριμνα της διοικητικής ομάδας του, έρχονται να συνθέσουν δυνάμεις και να βοηθήσουν στην επίλυση κοινών προβλημάτων. Παράλληλα μέσα από τις παραγωγές του κέντρου πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» τα τελευταία χρόνια επιδίωξα μια προσέγγιση βασισμένη στο συνδυασμό και τη σύνδεση επιχειρηματικότητας και πολιτιστικών ιδρυμάτων. Επόμενος στόχος μου είναι η διοργάνωση έκθεσης ιστορικών επιχειρήσεων, η οποία θα προσπαθήσει να αναβιώσει το διαχρονικό ρόλο των ελληνικών εταιρειών.

-Τι σπουδές έχετε κάνει;

Είμαι απόφοιτος της Γαλλικής Φιλολογίας με δεύτερο πτυχίο στην Πολιτισμολογία.

-Υπάρχει τέτοια σχολή στην Ελλάδα;

Το πτυχίο του Ανοικτού Πανεπιστημίου αποτέλεσε την απαρχή της ενασχόλησης μου με θέματα γύρω από τον Πολιτισμό, παρά τις προηγούμενες μου σπουδές στη φιλολογία. Είμαι από τις πρώτες αποφοίτους που αξιοποιούν αυτό το πτυχίο ενεργά και δεν το έχουν απλά …κορνιζώσει.

-Που απασχολείται ένας απόφοιτός της;

Μπορεί να απασχοληθεί σε πολιτισμικές μονάδες ή να κατευθυνθεί προς την εκπαίδευση. Υπάρχει ευρύ αντικείμενο είτε πρόκειται για την απασχόληση σε γκαλερί, ιδρύματα είτε σε εκδόσεις και πολιτιστικά γεγονότα κάθε είδους.

-Η κρίση έπληξε και τον….πολιτισμό μας;

Όχι. Τον πολιτισμό μας τον πλήττει εδώ και χρόνια η άρνηση των κυβερνήσεων αλλά και των πολιτών να ξεφύγουν από μια μουσειακή αντιμετώπιση των πολιτιστικών ζητημάτων. Υπάρχει  ένας βαλκανικής κοπής επαρχιωτισμός και μια προσέγγιση του πολιτισμού στη λογική της «Καρυάτιδας». Η κουλτούρα που έχει καλλιεργηθεί πως «όλα τα είπαν οι αρχαίοι» και πως φέρουμε ως επόμενη γενιά το βάρος αυτής της κληρονομιάς είναι καταστρεπτική κι εν τέλει αποτρεπτική για σύγχρονες δράσεις. Μείζον πρόβλημα επίσης για την πολιτισμική πρόοδο στην Ελλάδα είναι και η επιδοματική λογική. Το Κράτος – πατερούλης «οφείλει» σώνει και καλά να παρέχει πόρους, με αποτέλεσμα να λείψει η ιδιωτική πρωτοβουλία και η χορηγία ως δραστηριότητα ενίσχυσης πολιτιστικών παραγωγών. Άρα την κρίση η χώρα μας στον πολιτισμό τη βιώνει πολύ πιο πριν από την οικονομική κρίση.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here